اذن خدا در تبلیغ دین و هدایت مردم

مگر ما معصوم هستیم؟! مگر ما امام هستیم؟! مگر ما به طهارت مطلقه رسیدیم؟! اینها برای چهارده معصوم است فقط و آن اولیای الهی که خب حالا حسابشان با بقیّه فرق می‌کند. پس خدا این توبه را برای چه کسی گذاشته است؟! توبه را برای امام زمان گذاشته یا برای من و امثال من؟! ما تا اشتباه نکنیم، تا خطا نکنیم، پس چه کسی به درگاه خدا بیاید و بگوییم غلط کردیم؟! پس باید بگوییم: نه آقا، اشتباه کردیم! افتخار هم می‌کنیم، حالا چه می‌گویی؟! حالا حرفت چیست، هیچ! طرف می‌ماند، بدهکار هم می‌شود، تازه آمده گفته که بله، اشتباه کردیم! مگر قرار بر این است که ما همیشه کار درست انجام بدهیم؟! این چه گیری است که ما داریم که تصور می‌کنیم همیشه کارمان باید جلوی دیگران موجه باشد؟! این چیست؟ قضیۀ این چیست؟ ریشۀ آن کجاست که باید همیشه تصور کنیم که کار ما درست باشد، همیشه تصور کنیم حرفی که می‌زنیم باید درست باشد! همیشه تصور کنیم کار ما روی دست ندارد، همیشه تصور کنیم کسی بالاتر از ما نیست، نه! نه! این غلط است، این گرفتاری است و خودش نفس است، خودش انانیت است و عین فرو رفتن در نفس و نفسانیات است.

روش تربیتی ائمه در دعاهای ایشان

بزرگان این‌چنین نبودند که آن‌چنان شدند. از اول آن‌طور نبودند، شما نگاه کنید به کلمات ائمه، به دعاهای آنها، به مناجات امیرالمؤمنین را در مسجد کوفه نگاه کنید، واقعاً از خجالت سرمان را باید پایین بیندازیم! این فقرات دعای ابوحمزه ثمالی حضرت سجاد را نگاه کنید حضرت در این دعا چه می‌گویند!

در همین ماه مبارک گذشته رفقا عرایض ما را طبعاً لابد شنیدند، که راجع به کیفیت مقام فقری که امام سجاد علیه السّلام توضیح می‌دهد و تبیین می‌کند! امام سجاد می‌گوید: «خدایا اگر تو دست من را نمی‌گرفتی، من هم یکی مثل این آدم‌های شرور و گناه‌کار ولگرد در خیابان‌ها بودم¹ دیگر چطوری بیاید بیان کند؟! چطور بیاید موقعیت اِبتِعاد انسان را از پروردگار تشریح کند که همه چیز از او برمی‌آید؟! ما همین هستیم، خدایا بیا دست ما را بگیر، اشتباه کردیم که کردیم، یک خطا هم کردیم، کردیم! مگر آسمان به زمین می‌رسد؟!