اذن خدا در تبلیغ دین و هدایت مردم

پس بنابراین این مسئله را ما باید بدانیم، کلمات بزرگان. لابد در نوارهایی که از مرحوم آقا رسیده رفقا توجه کردند که مرحوم آقا می‌فرمودند:

«رفقا من بار کسی را نمی‌توانم به دوش بگیرم، خودم بار دارم»

فکر کرده‌اید یعنی چه؟ یعنی ما حرف را می‌زنیم، بار کار شما و عمل شما برعهدۀ خود شما است.

یکی از رفقا می‌گفت: «استاد، وقتی که یک شخصی مریض است، تب دارد، پاشویه هم می‌کند»! گفتم: «عزیز من! تو باید پایت را بدهی تا او پاشویه کند، وقتی که او می‌خواهد پاشویه کند، تو پایت را بکشی، کدام پا را پاشویه کند؟!» وقتی که او دارد می‌گوید: باید به این نحوه عملکرد و شما می‌گویی که نه، من به نحوه دیگری، داری پایت را می‌کشی، نتیجتاً چه می‌شود؟! نتیجتاً این می‌شود که در همان افقی که هستی در همان افق می‌مانی، دیگر بالاتر نمی‌آیی! اما اگر خودت را در اختیار می‌گذاشتی و وقتی می‌گفت: این کار را با آن شخص و با آن قوم و خویش خودت انجام بده، می‌رفتی و انجام می‌دادی، عبور می‌کردی! آن‌وقت این می‌شود پاشویه. پاشویه این است!

آنچه که هست، همین است. در سیر روش تربیتی انبیا همین‌طور بوده است، در ائمه همین‌طور بوده است، در عرفا هم به همین کیفیت است.

مسئله، مسئلۀ دقیقی بود و جای گفتن آن بود و گرچه اطالۀ کلام شد، رفقا إن‌شاءالله ما را می‌بخشند.

یکی از رفقا سؤالاتی در اینجا مطرح کردند که خیال می‌کنم که البتّه اینها هم به همدیگر ارتباط داشته باشد. یکی دو سؤال است که من می‌خوانم و به اجمال راجع به آن یک چند جمله‌ای عرض می‌کنم.

کیفیت اطلاع اولیای الهی از احولات شاگردان 

سؤال: در جلسه مخدرات فرمودید که اولیای الهی از احوالات شاگردان خود درصورتی‌که بخواهند باخبر می‌شوند و آنها را احضار می‌کنند و بیشتر اوقات هم‌چنین تمایلی ندارند و ارتباط بین شاگرد و استاد با اعمال خوب و بد شاگرد زیاد و کم می‌شود، حتی اگر استاد نخواهد مطلع از احوال شاگرد باشد. حال این سؤال پیش می‌آید که در مواقع ضروری و نیاز چگونه استادی از شاگردش دست‌گیری می‌کند درحالی‌که ممکن است از احوال او خبردار نباشد؟