اذن خدا در تبلیغ دین و هدایت مردم

مجمل سخن اینکه باید نسبت به مطالبی که از بزرگان شنیده و نسبت به آنها یقین دارد و همین‌طور با استفاده از فرد خبیر که از این مطالب سررشته دارد، آن راهی را که به‌نظر او اقرب به واقع است، اگرچه عین واقع نباشد، بلکه اقرب به واقع باشد آن راه را اختیار کند. اگر شخصی در نیت خودش صادق باشد و در صفای باطن، باطن خود را از شوائب و از آن اموری که موجب غفلت انسان است پاک کند، در صفای باطن بین خود و بین خدا آنچه را که به صلاح او است، به او خواهد رسید. (اَلطُّرُقِ اِلَی الله بِعَدَدِ اَنفاسِ الخَلائِق) هر کسی را خدا به نحوی، راه را به او نشان خواهد داد، مگر اینکه شخص بیاید و چشم خود را بپوشاند و خلاصه بخواهد از این مسئله بگذرد، دیگر آنجا صورت دیگری به خود خواهد گرفت.

علیٰ‌کلّ‌حال، در جایی که انسان دسترسی به ولیّ الهی ندارد، یک: باید از مبانی و کلمات و آموزه‌های بزرگان که در دست دارد، دوم: از فطرت خود و از عقل خود، سه: با مشورت افراد خبیر در این راه برای رفع شبهه و تردید استفاده کند و خدا هم از او دست‌گیری خواهد کرد.

خب، خیلی صحبت کردیم و دیگر مجلس به طول انجامید و رفقا هم که همین‌طور مشتاق و طالب دریافت حقایق، امیدواریم که خداوند ما را به آنچه که دانسته‌ایم آگاه کند.

وقت خصوصی یا دستور سلوکی اولیاء 

مرحوم آقا می‌فرمودند:

«وقت خصوصی، همین حرف‌هایی است که در کتاب آمده است، اینها همین مطالب، وقت خصوصی است.»

مرحوم آقا می‌فرمودند:

یک عده از این علمای نجف آمده بودند مرحوم قاضی، ـ این خیلی حرف است! ـ «آقا شما دستور عمل به ما بدهید، به ما دستور بدهید» مرحوم آقا قاضی گفتند: «آیا به آنچه که تا به‌حال دانستید عمل کردید که حالا از من دستور دیگری می‌خواهید؟!»

جمله، جمله خیلی عجیبی است ها! یعنی شما نیاز به قاضی ندارید! تو اول برو خودت را صاف کن، در خودت اهتمام به وجود بیاور، قاضی که سهل است، اگر پیغمبر بیاید به‌جای قاضی بنشیند، تا در تو اهتمام نباشد، فایده ندارد.