پایه‌گذاری نظام تکاملی و تربیتی ادیان بر خروج از ظلمت به سوی نور (کرمان)

تا حالا دروغ می‌گفتی، از فردا دیگر با خودت قرار و بنا بگذار راست بگو، گرچه به ضررت هم باشد. مراقبه‌ای كه اولیاء الهی به سلاك دستور می‌دهند همین است، خروج از ظلمت به سمت نور است، این همان مراقبه است. در یك جا می‌بینیم باید یك قضاوت كنیم، آن قضاوت مسأله بین رفیق و بین یك غریبه است، حق در اینجا با آن غریبه است نه با رفیق، گیر می‌كنی، می‌توانی عوض كنی، می‌توانی برگردانی. مثل آن آخوندی كه در زمان امیركبیر، آمد پیشش، یكی را فرستاده بود برای امیركبیر كه امروز خواهرزاده شما، فلان ... آمده بود با یكی پیش ما آورده بود و حضرت امیر چه دستور می‌فرمایند؟ او هم برداشت گفت: مرتیكه فلان فلان شده، تو منتظر دستور من هستی؟ این محكمه عدل است، این حكومت، حكومت عدل است؟ برداشت جایش را عوض كرد و یكی از علمای قم را به جایش گذاشت.

تا حالا یك عمر به دنبال حضرت امیر بودی، حضرت امیر چه دستور می‌دهند، از فردا بیا حضرت امیر را بگذار كنار، حضرت امیر واقعی را در نظر بیاور. آن حضرت امیر آن علی‌بن ابی‌طالب، او به تو چه دارد می‌گوید، او به تو چه حكم می‌كند. این حضرت امیرهای ظاهری، آقا دو روز بیشتر نیستند، فردا هشتشان گرو هشتادشان است، به دنبال حضرت امیری برو كه آن‌طرف دستت را می‌تواند بگیرد، حكومت آن‌طرف با اوست، به دنبال او برو، نه به دنبال این دو روز دنیا و چندر غاز دنیا، این می‌شود خروج از ظلمت به نور.

پس بنابراین در مسأله خروج از ظلمت یعنی انسان آن صفاتی را كه آن صفات مستند به صفات ربوبی است، آن صفات را جایگزین صفاتی بكند كه در تقابل صفاتی است كه مستند به صفات ربوبی است؛ این می‌شود خروج از ظلمت به نور.

پس خدا نیاورد آن روزی را كه برعكس باشد، یعنی انسان در یك عوالم نور است، در یك عوالم بهجت است، كم‌كم كم‌كم شیطان، تعلقات، این‌طرف و آن‌طرف، مسائل مختلف، نیازهای دنیوی بیاید و چشم او را ببندد، كم‌كم شروع كند به توجیه كردن، كم‌كم شروع كند به تعقیب كردن، حقایق را انكار كند، حقایق همه را محو كند و درصدد توجیه، تأویل و تثبیت مطالب باشد، این خروج از نور است.