پایه‌گذاری نظام تکاملی و تربیتی ادیان بر خروج از ظلمت به سوی نور (کرمان)

خیال نكن، تمام اسباب و وسایل را در اختیارت می‌گذارم، درست عین همانی كه بخواهد یك شخص از خلاف بیاید به سمت من، چطور با تمام توان خودم را در اختیار او می‌گذارم، فكرش را عوض می‌كنم، برنامه‌اش را عوض می‌كنم، زندگی‌اش را عوض می‌كنم، اخلاقش را عوض می‌كنم، تفكّرش را عوض می‌كنم، رفقایش را عوض می‌كنم، ارتباطاتش را عوض می‌كنم، همه را در راستای رسیدن به خودم قرار می‌دهم. همین‌طور كسی كه بخواهد خلاف برود، آقا برمی‌دارم رفیقی كه تا دیروز با او كارد خونی بود، حالا می‌شود فامیل: بَه، سلام‌علیكم! ا! شما كه تا دیروز بابا چاقو اگر پیدا می‌كردید روده همدیگر را پاره می كردید، چطور حالا فامیل شدید؟ آقا منزل تشریف بیاورید، تشریف بیاورید، بفرمایید، می‌رود بالا: خُب سلام، چه حال، چه خبر! نفر سوم، او هم كه مثلًا اصلًا ارتباط نداشت و او هم می‌شود: بَه بَه! فلان و این حرف‌ها. یك‌دفعه نشسته در خانه می‌بیند تلفنش زنگ زد، حالا ده سال است به هم تلفن نزدند: سلام، آقا من امروز به یاد شما افتادم، امروز نمی‌دانم چرا دلم هوای صحبت شما را كرده! كی هوا انداخته؟ حضرت شیطان! بله! او هم آنجا نشسته می‌گوید: همان‌طوری كه خدا برای خودش عده و عده دارد من هم دارم، در آیه قرآن هم می‌گوید،¹ به تمام وسائل من در او رخنه می‌كنم، از چپش می‌آیم، از راستش می‌آیم، از بالا، از پایین از همه جوانب، می‌آیم او را می‌گیرم، تمام افراد را در خدمت او می‌گمارم، رفیقی كه به دردش می‌خورد می‌آیم سر راهش قرار می‌دهم، ارتباطی كه به درد این می‌خورد حالا كه قرار است خلاف برود ارتباط را می‌آیم قرار می‌دهم، فلان می‌كنم، رفیق ناباب به تنگش می‌اندازم و ببردش و ساقطش بكند! خدا نیاورد برای انسان! فقط باید به خدا پناه برد، فقط باید به خدا پناه برد، و از خدا بخواهد كه خودش در همه احوال ولی او باشد.