قابلیت تاثیر پذیری انسان در شرایط گوناگون (اهواز )

خودش مثل این كه اصلًا متوجّه این قضیه شده بود می‌گفت چه بخواهی چه نخواهی همین كه با این می‌نشینی و با این در كنارش می‌نشینی انگار آن فضا، آن حالا چه اسمش را بیاوریم آن رفع آن فضا تو را هم داخل می‌كند، در این محیط، در این اتمسفری كه حالا این غلط است این جور اسم آوردن در این فضایی كه احاطه كرده است تو را هم داخل می‌كند و كم كم به این روحیات خود تو هم متحوّل می‌شوی. لذا بزرگان خیلی بر این مسئله تأكید داشتند كه باید انسان رفیقی را كه اختیار می‌كند رفیقی باشد كه بتواند در این مسیر باشد، اهل دنیا نباشد، اهل دوز و كلك نباشد، اهل صدق باشد سخن به صدق بگوید دروغ نگوید سرش را كلاه نگذارد و این ارتباط باعث می‌شود كه انسان هم كم كم به همان صفات فطری برگردد و متحوّل شود و برعكس آن، بسیار بسیار بر حذر می‌داشتند از این كه سالكین راه خدا و آن كسانی كه در این مسیر هستند زنهار زنهار كه رفیقشان را از افراد اهل دنیا انتخاب كنند.

ارتباطشان را با افراد اهل دنیا قرار بدهند، صحبتشان را و نشست و برخواستشان را و ارتباط دیگر علی كلّ حال، این ارتباط این كم كم می‌آید و آنها را می‌كشاند به همان سمت. آدم می‌بیند پارسال یك قدری گرمتر بود و امسال سردتر است. قضیه چیست؟ مسئله چیست؟ دو سال پیش حالش بهتر بود حال توجّهش بهتر بود ولی امسال نه، حالا به او می‌گوید بیا برویم فلان جا نه حالا من این جا كار دارم ولی پارسال این طور نبود خودش اهتمام داشت. خودش حركت می‌كرد خودش برای این مسئله وقت می‌گذاشت امّا حالا باید او را كشید این چه قضیه‌ای است؟ این چه مسئله‌ای اتّفاق افتاده است؟ اینها چیزهایی است كه انسان باید به این مسائل دقّت كند. خلاصه بزرگان بیخود نگفتند و مطالب را بی‌جهت نگفتند. راهی است كه رفتند مسیری است كه پیمودند حالا دارند نتیجه آن حركت و سیر را در اختیار انسان قرار می‌دهند.