تجلی مشیت الهی در علم و اراده اولیاء

اتفاقاً در جریان کربلا از مرحوم آقا هم شنیدم که فرمودند:

وقتی حبیب بن مظاهر روی زمین افتاد، حضرت احساس [آثار حزن برایشان نمایان شد] همان احساسی را که امیرالمؤمنین در  مورد عمّار کرده بود این احساس برای امام حسین پیدا شد!

حضرت به روی حبیب خیلی توجّه داشت، موقع نماز هم شد که تیر زدند و او افتاد. این شهادت پسرش علی‌اکبر که بله اصلاً ارزش یک موی ایشان به همۀ عالم در قیاس نمی‌گنجد! با این مقایسه‌ها، شهادت حضرت علی اصغر و آن تشکیلات و حضرت ابوالفضل و بعد هم اسارت و تمام اینها در همان ساعتی که این لشگر مواجه شد، در ذهن امام حسین آمد یا نیامد؟ آمد! در ذهن ما هم می‌آید آن‌وقت در ذهن او نمی‌آید!؟ ما که از هیچی خبر نداریم و یک انسان عادی هستیم، همه این معادلات را به راحتی در ذهن خود انجام می‌دهیم، ـ چطوری اینکه الآن در روزمرّه انجام می‌دهیم ـ همۀ اینها می‌آید! یک فیلم جلوی آدم بگذارند، خیلی عجیب است ‌ها! ولی بعضی‌ها اصلاً قدرت تحمّل ندارند ببینند!

اگر حضرت همان یک ساعت، یک فیلم از جریان کربلا و اوضاع آن تا عصر عاشورا و شب و فردا و اسارت را به اصحاب نشان می‌داد، امکان نداشت بگذارند حضرت به اینها آب بدهند، امکان نداشت! ما بودیم می‌گفتیم ما را تکّه تکّه کنید نمی‌گذاریم به اینها آب بدهید! یعنی یک کسی که این جریان را بخواهد ببیند، حضرت اینها را همه را بست و یک پرده روی فیلم انداخت و این را در ذخیره گذاشت که هیچ‌کس نبیند، گفت حالا به اینها آب بدهید. وقتی آب به ایشان دادید بعد نشانتان می‌دهم، فعلاً مغزها را لاک [و مهر] کنید، چیزی نباید بفهمید وإلاّ چه کسی می‌تواند تحمّل کند؟! اگر شما بودید تحمّل می‌کردید؟! شما بودید می‌رفتید جلوگیری می‌کردید. می‌گفتید یعنی چه؟ کار حساب دارد کتاب دارد، فردا دارند این بساط را درمی‌آورند شما دارید آب می‌دهید؟ یعنی چه؟ ولی آن‌موقع نه! حضرت می‌گویند آهان فرق بین تو و من یک‌جا باید باشد یا نباشد؟! آقا آخر ما امام هستیم مثلاً، امام باید یک حساب و کتابی داشته باشد، ما هم که گوش نمی‌دهیم! حضرت لاک [و مُهر] می‌کند، چه وقت آن را لاک [و مهر] می‌کند؟ وقتی که خودمان یکی‌یکی تیرها می‌آیند! خب آن موقع می‌فهمند و می‌گوید: آهان که اینها آن جریانی که آن‌موقع اتفاق افتاد برای الآن است!.