اهمیت وجود حالت نیاز و درد در سالک الهی

اگر می‌خواهیم برای ما فتح باب شود! هستند كم هم نیستند چه از دوستان مخدّرات و چه از دوستان و رفقایی كه رجال كه ما با آنها ارتباط داریم بسیاری هستند كم هم نیستند خداوند به ایشان توفیق داده برای آنها فتح باب كرده مطالبی را درك می‌كنند افقی برای ایشان آشكار شده كه خود بنده به‌ حال ایشان غبطه می‌خورم. هستند كم هم نیستند چرا؟ عمل كردند. عمل می‌كنند و به آن مطالب می‌رسند. حالا بنده هی تذّكر می‌دهم می‌بینم ترتیب اثر داده نمی‌شود. بعد هم نامه می‌نویسند كه آقا نمی‌دانم ما قبض هستیم! آقا نمی‌دانم ما گرفتاری داریم! خب عمل نمی‌كنید قضیه همین است. پیغمبرش هم در كسی تصرّف نمی‌كرد. پیغمبر می‌فرمود: إِنَّا هَدَيْناهُ السَّبِيلَ إِمَّا شاكِراً وَ إِمَّا كَفُوراً (الإنسان، ٣) مرحوم آقا می‌فرمودند ما در كسی تصرف نمی‌كنیم. ما به كسی آمپول نمی‌زنیم. ما نسخه را ارائه می‌دهیم اگر نسخه را بردی داروخانه گرفتی روی طاقچه گذاشتی نتیجه نمی‌بری، مبنا این است. مطلب همین است و مسئله این است. هر كسی در این راه قدمی‌بگذارد، اخلاصی داشته باشد. این اتّصال اتوماتیك برقرار می‌شود. اتوماتیك این اتّصال برقرار می‌شود. اگر نه، نه.

لذا در این جا مهمترین چیز قبل از نماز خواندن، قبل از روزه گرفتن، قبل از كار واجب را انجام دادن، قبل از ترك حرام كردن، قبل از همه اینها آن مسئله‌ای كه از همه مهمتر است این است كه ما ببینیم درد داریم یا نداریم این است. از نماز واجبتر است. شما اگر نماز خواندی بدون این خیلی فایده ندارد، نتیجه نمی‌برید. اگر روزه گرفتید بدون این حالت چندان نتیجه و نصیبی ندارید. این جا است كه می‌فرمایند تفكّر ساعه خیر من عباده سبعین سنه: هفتاد سال اگر نماز بخوانی همان یك سانتی بودی همان یك سانت هستی، این قدر. این هفتاد سال بشود هشتاد یك سانت است، صد سال یك سانت است. چون در این عبادت فكر نیست. درد نیست. نیاز نیست. تعقّل نیست، رسیدن به جایگاه و موقعیت شخصی نیست. همین نماز، نماز بخوانیم. روزه، روزه بگیریم. در یك سطح است به یك منوال است. هفتاد سال نماز می‌خواند، روزه می‌گیرد، تازه می‌گوید اوّل كه نجف می‌روم زیارت آن شخص در وادی‌السّلام باید بروم حق را ادا كنم زیارت حضرت علی بعد بروم. هفتاد سال روزه گرفته آن كه دارد بالای منبر این را می‌گوید هفتاد سال روزه گرفته، مسجد هم دارد، مرید هم زیاد دارد افراد هم جمع می‌شوئد وقتی كه نماز جماعت می‌خواند از توی مسجد هم افراد بیرون می‌آیند ولی چه؟ به اندازه یك مغز گنجشك فهم از ولایت ندارد. دارد تأیید می‌كند دیگر! می‌گوید اوّل باید این جا برود اوّل باید وادی‌السّلام برود آن جا تعهّدش را ادا كند، ذمّه را در آن جا بری بكند. بعد هم بلند شود اگر وقت كرد یك زیارت امین اللَه هم بخواند آن جا در حرم یك زیارت امین اللَه بخواند. درست؟! همه همین هستند. یعنی همه تصوّر همین است و فهم همین است.