حقیقت ربوبیت خداوند متعال (قزوین)

حالا هرچه، مسائل مختلف. پس این قهّاریتی هم كه دارد در راستای چه قرار می‌گیرد؟ تربیت، در راستای ربوبیت قرار می‌گیرد. تمام است. حالا گوش را گرفت پیچاند:

آی فلان ای خدا چه كردی ...

حالا یا مرض یا مسائل دیگر، مشكلات دیگر، از این حرف‌ها.

آن هم می‌گوید:

آی خدا!

داد می‌رود بالا، هان! حالا اقرار كردی؟

آره خدا پدرمان درآمد، مخلصت هستیم، نوكرت هستیم!

یك دفعه می‌بینی یك آب سرد آمد. این رحیمیت می‌شوید!

«اللَهم إنّى أسئلك بِرحمتك الّتى وَسِعَت كُلَّ شَى‌ء»¹. ببینید همه این صفات دارد با هم كار می‌كند تا اینكه چه بشود؟ آن ربوبیت درست بشود. توجّه كردید؟ بنابراین ربوبیت بدون سایر صفات پروردگار هیچ فایده‌ای ندارد. باید در آن خالقیت باشد، رازقیت باشد، حافظیت باید باشد، رحمانیت باشد، رحیمیت باشد، قهّاریت باید باشد، گوش آدم گرفته بشود ... اگر گوش آدم را نگیرد برای انسان غفلت پیدا می‌شود. این همه غفلت برای ما پیش می‌آید به خاطر این است كه گوشمان را نگرفته‌اند، گوشمان را نمی‌گیرند. درست شد؟ گوشمان را هم كه می‌گیرند آخمان درمی‌آید: ای وای! چرا این دفعه آقا اینجوری كرد؟ ا! چرا این دفعه این‌طوری شد؟ چرا آن دفعه آن‌طوری شد؟ نه این غلط است، نه بیخود ایشان این كار را كرده ... نه فلان ...

چه شده است بابا؟ مگر تو خودت تا حالا نمی‌گفتی آقا گوشمان را بگیر؟ خب حالا گرفتیم دیگر!

خودت گفتی!

من خودم را نمی‌گویم! بزرگان می‌فرمایند. من دارم نقل قول می‌كنم. ما كه هستیم بابا! این حرف‌ها به ما نیامده. این قضایا به ما نیامده. درست شد؟ یكی حالا باید بیاید گوش ما را بپیچاند. اما آن بزرگان می‌گویند طرف خودش می‌آید می‌گوید گوشم را بگیر!

حالا تا یك خرده می‌پیچانیم آخش می‌رود بالا! خب نگو!

درست شد؟

تازه یك خرده می‌پیچانند! اگر آن‌طوری كه گوش خودشان پیچیده شده بود كه یك كلاف اینجا درست می‌شود! یك كلاف آنقدری درست می‌شود!

یك ذره! یك سی‌درجه، یك كم بیشتر ... سی و پنج درجه ... صدایمان می‌رود بالا و گوش فلك را كر می‌كند.