حقیقت ربوبیت خداوند متعال (قزوین)

ببینید! همه اینها باید باشد. وقتی همه اینها بود، آن‌وقت ربوبیت ظهور پیدا می‌كند. آن‌وقت این ناقص به مرحله تكامل می‌رسد.

پس در تمام این عبارت‌ها و ادعیه كه شما می‌بینید مرتّب دم از ربوبیت: «أنت نعم الرّب‌»، «يا ربّ‌»، «اللَهم إنّى أسئلُك بِرُبوبيَّتِك‌»، یا فرض كنید «أنت تُرَبِّى‌» در دعای جوشن و اینها، در اینها ... تمام اینها به خاطر این است كه اصل و اساس نظام عالم خلقت بر اساس ربوبیت است. وقتی ربوبیت نباشد، ما برای چه خلق شده‌ایم؟ خلق فایده ندارد! تا ربوبیت نباشد بهشت و جهنم پس برای چیست؟ این باید پرورش پیدا بكند، مؤمن برسد به آن حد، كافر را برساند به آن حد، هركسی را برساند به آن حد. پس باید این ربوبیت در همه لحظات زندگی و وجود ما به آن توجّه داشته باشیم. لذا اصلا ذكر ربّ خودش یك ذكر بسیار سرّی است و سرّ است و به هركسی این ذكر را نمی‌دهند، و در تحت شرائط خاص می‌دهند. ما هم كه در همین ادعیه می‌خوانیم به خاطر این است كه متوجّه باشیم كه الآن در مقام تربیت هستیم دیگر. پروردگار دارد ما را تربیت می‌كند، ولایت دارد ما را تربیت می‌كند و این تربیت اصل و اساس كلّ این نظام خلقت است.

خلقت بدون تربیت عبث می‌شود، همیشه یك مسئله لغو، یك لغو و لعب ...

سوال:؟؟؟

جواب: ببینید جمال و جلال دو صفتی هستند كه آنها جامعِ ...

بله، بله می‌توانیم به این نحوه هم بگوییم كه جلال به ضمیمه جمال، این عبارتٌ أخری همان صفت ربوبیت كه موجب حركت و صحّت حركت و صحّت طریق و رساندن به آن مقصود است. به عبارت دیگر ابزار لازم برای ربوبیت را دو صفت جلال و جمال تعیین می‌كنند. هرچیزی كه ما در ربوبیت لازم داریم. غفّاریتش را بگویید، می‌شود جمال، قهّاریتش را بگویید، می‌شود جلال. رزقش را بگویید، آن رزق می‌شود جمال. قهرش را بگویید می‌شود جلال ... نمی‌دانم فراق می‌شود جلال ... وصل می‌شود جمال. تمام صفات پروردگار در تحت این دو اسم قرار دارند و هر دو، وسائل و ابزار برای این جنبه ربوبیت هستند.