حقیقت ربوبیت خداوند متعال (قزوین)

مرحوم دستغیب می‌گفتند من قبل از ظهر با خودم این فكر را می‌كردم كه این رزق خدا چیست؟ این رزق كه می‌گویند خدا رزّاق است، این معنایش چیست؟ و منظور چه رزقی است؟

خب آیا همین چیزهایی است كه ما روزمره با آن سر و كار داریم؟! آبی كه به دست بیاوریم، نانی كه به دست بیاوریم، این‌هایی كه به دست می‌آوریم، یا اینكه منظور چیز دیگری است.

می‌گفتند من همین‌طور فكرم مشغول این فكر بود، در این فكر من دور می‌زدم تا اینكه آقای مرحوم انصاری تكبیر گفتند و ما مشغول نماز شدیم.

می‌گفتند حال عجیبی در آن نماز ظهر برای ما پیدا شد. اصلا یك حالی كه سابقه نداشت و همین‌طور انگار اصلا ما نماز نمی‌خواندیم، اصلا انگار یكی دیگر دارد نماز می‌خواند. ما اصلا نمی‌فهمیدیم كجاییم، چه هستیم، در چه عالمی هستیم، و اصلا در چه وضعیتی هستیم تا اینكه نماز تمام شد. حالا دو ركعت بوده یا چهار ركعت بوده، نمی‌دانم؛ بالأخره ... معمولا كه می‌بایستی كه دو ركعت بوده باشد چون معمولا اینها هر وقت برای دیدن می‌رفتند، كمتر از ده روز می‌ماندند می‌گفتند تا اینكه نماز ما تمام شد و ما بعد از نماز همین‌طور گیج بودیم، گنگ بودیم، كه این چه بود؟! این مال كجا بود؟ در چه وضعیتی ...

وقتی تمام شد، آقای انصاری مرا صدا كردند: آقاسید عبدالحسین بیا اینجا!

بله؟

گفتند: رزق خدا این است! این رزق خداست كه خدا در این نماز بهت داد!

خب ببینید این جنبه رزّاقیت ...

یا مرحوم آقای حداد می‌فرمودند رزق هر روز بین‌الطّلوعین تقسیم می‌شود، بین‌الطّلوعین نخوابید. خب منظور چیست؟ در حالتی كه ما همه‌اش بین الطلوعین می‌گیریم می‌خوابیم و نان و آبمان هم می‌رسد!

آن رزق واقعی است، آن رزق معنوی را رزق می‌گویند، این كه چیزی نیست! این كه پیدا می‌شود، حالا اینجا نشد، جور دیگری پیدا می‌شود. آن رزقی كه باید از آنجا برسد و فكر انسان را برگرداند و قلب انسان را متحوّل بكند و روان انسان را به بالا بكشد، آن رزق است. وقتی می‌گوییم‌ إنّ اللَه هو الرّزاق‌، یعنی آن، نه اینكه این اصلا نیست. یك در میلیارد است، یك در میلیون است. مسائل ظاهری و مسائل‌ عادّی این است.