لزوم حرکت سالک براساس فهم و بینش به‌جای غلبۀ وهم و احساس (اصفهان)

مرحوم آقا رضوان اللَه علیه بارها می‌گفتند این رفقای ما قدر نمی‌دانند كه چه نعمتی در اختیارشان است. خودشان را می‌فرمودند ولی به زبان نمی‌آوردند چون خیلی در مقام تأدّب و در مقام تواضع مثل ما نبودند همین طوری لُری بگوییم اصلًا به حساب نمی‌آوردند، گفتند: نمی‌دانند خدا چه نعمتی در اختیار آنها گذاشته است! طرف دایی او فوت كرده، برای مرحوم آقا برداشته نامه نوشته راجع به تقسیم، ایشان فرمودند: كه باید ماترك در یكی از همین شهرستانها همدان، می‌گویم دیگر همدان، ماترك باید به این كیفیت بین ورثه تقسیم شود. نخیر ما قبول نداریم، می‌رویم از بقیه آقایان مراجع قم هم استفتآء كنیم تا ببینیم نظر ایشان چیست؟ آقا بلند می‌شود بعد از پنجاه سال پیش آقای انصاری بودن و پیش آقای حدّاد بودن و پیش مرحوم آقا بودن بلند می‌شود می‌آید با چند نفر از همدان می‌كشاند می‌آورد دفتر این آقا و دفتر آن آقا به به نتیجه آن چیست؟ خسرالدّنیا و الآخرة، دنیایش به چه روزی افتاد كه تمام زندگی او سوخت و رفت هوا كه هیچ، برو آن دنیا حالا آن دنیا برای تو گذاشتند، بفرمایید كارت دعوت فرستادند پذیرایی، پذیرایی خوب، پنجاه سال پیش اینها بودی آخرش این شد؟ برویم ببینیم مراجع هم چه می‌فرمایند؟!! اینها چه كسانی بودند اینها همان‌هایی بودند كه صحبت‌های اولیای خدا را باطل شمردند، اعتنا نكردند، ما اینها را به چشم خودمان دیدیم همه را دیدیم. توجّه نكردند و خب خدا هم غیرت دارد، خدا ننشسته و همین طور بیكار فلان، این حرفها غیرت دارد، مولانا می‌گوید: پا روی دُم شیر نگذار ولی‌خدا شیر است، بی اعتنایی به مبانی مكتب اولیا پا روی دم شیر گذاشتن است، این است قضیه.

آدم بیاید همین طوری جنجال راه بیاندازد و بابا حرفی داری بلندشو زنگ بزن تشریف بیاور حرف بزن، اشتباهی بوده جبران می‌شود، نبوده حل می‌شود. این طرف و آن طرف نمی‌خواهد بروی.