ضرورت تواضع قلبی سالک نسبت به رفقای طریق

و پرخاش هم شده بود. راست می‌گفت. بنده تحقیق كردم، راست بوده. دروغ نگفته بود. گفتم: به شما پرخاش شد به خاطر این مسئله؟ گفت: بله. گفتم: بعد چه شد؟ گفت: افرادی با من قطع رابطه كردند! و خانواده ما را تحریم كردند. جواب سلام ما را نمی‌دهند! گفتم بنویسید: می‌روی به آن آقا می‌گویی: در كلاس درس باید رسماً از شما عذرخواهی كند و دیگر از این غلط‌ها دیگر نباید بكند.

سوم: تا چهل روز افرادی كه به شما سلام نمی‌كنند، حق آمدن به جلسه را ندارند. درست شد؟ شوخی ندارم!

بی‌احترامی را تحمل نمی‌كنم، مؤمن محترم است. می‌گویند آقا مماشات نمی‌كند! تا كی من مماشات كنم؟ چهار سال است من دارم تذكر می‌دهم! كافی نیست؟ چهار سال است دارم پیغام می‌فرستم. وقتی در گوش كَرِشان نمی‌رود، دیگر مماشات تا كی؟ وقتی از این مكتب به عنوان تجارت دارند استفاده می‌كنند، مگر بنده می‌توانم ساكت باشم؟ وقتی كه دارند با آبروی مرحوم آقا [علامه طهرانی] بازی می‌كنند، مگر بنده می‌توانم ساكت باشم؟

شما دیدید در كتابی كه برای مرحوم آقا نوشتند به عنوان یادنامه، در آنجا نسبت به یكی از مبانی مهمّ مرحوم آقا خیانت كردند، و مقدمه مطلع انوار را مطالعه كرده‌اید؟ در آن مقدمه بنده چه گفتم؟ گفتم بنده این مسئله را خائنانه می‌دانم. نظر مرحوم آقا [علامه طهرانی] بر این است كه گفتن امام بر غیر معصوم حرام است و نظر بنده هم همین است. و اینهایی كه به عنوان منتسبین به مرحوم آقا آمدند پا روی این مطلب گذاشتند و وارونه مطلب را جلوه دادند، خیانت كردند. من شوخی ندارم. من با كسی شوخی ندارم. مگر می‌شود با امام زمان علیه‌السلام انسان شوخی داشته باشد؟ مگر می‌تواند؟ مگر می‌تواند شوخی كند؟! مگر انسان می‌تواند با مكتب خودش شوخی كند؟ اگر آنچه را كه مرحوم آقا به بنده فرمودند در ارتباط با رفقا، بخواهم به شما بگویم، آن‌وقت شما چه وضعیتی پیدا می‌كنید؟