ضرورت تواضع قلبی سالک نسبت به رفقای طریق

نه! ناراحت نشدم، ولی تذكر را می‌دهم، این دفعه صحبت كردی، بیرونت می‌كنم! صاف گفتم! گفتم اگر كسی گوش ندهد بیرونش می‌كنم. حق بقیه دارد ضایع می‌شود، آقا دارد صحبت می‌كند، رفته شب مطالعه كرده، روزنامه كه نمی‌آید به شما بگوید! رفته مطالعه كرده، آمده مطلبی را دارد در اختیارتان قرار می‌دهد. مطلب اخلاقی، حكایتی، روایتی، مسئله‌ای كه به درد می‌خورد و دیگرانی كه در اینجا هستند، می‌خواهند گوش بدهند. شما چرا هی صحبت می‌كنید هر هر می‌خندید؟ خب این اهانت نیست؟ حالا كاری نداریم این كه اهانت به سیدالشهداء و به ائمه‌كه هست. این‌طوری هستی، نیا آقا جان! خب چرا می‌آیی جای بقیه را هم می‌گیری؟ اكسیژن بقیه را هم بر می‌داری فرض بكنید كه مصرف می‌كنی؟ خب نیا، در خانه‌ات بنشین! پاشو برو پیاده روی كن! پاشو برو پارك. اینجا آمدن دیگر ندارد.

افرادی كه آمده‌اند اینجا برای وقت خودشان حساب و كتاب گذاشتند، سینما كه نیستش كه حالا فرض بكنید كه برویم این فیلم را ببینیم، نشد برویم آن سانس، آن یكی دیگر را برویم تماشا كنیم! حساب و كتاب است، وقت گذاشته‌اند، آمده‌اند استفاده كنند. برای چه هی‌كر كر می‌خندی؟ انسان باید ادب داشته باشد، فرهنگ داشته باشد، به حقوق دیگران باید احترام بگذارد، مگر اینها غیر از مبانی سلوكی است كه تا به حال بنده خدمت رفقا اینها را عرض می‌كرده‌ام؟

پس بنابراین، در روش بنده، دیكتاتوری موقوف! تند صحبت كردن با دیگران، موقوف! امر و نهی، موقوف! بالا و پایین دیدن موقوف! رئیس و مرئوس موقوف! نه رئیس جلسه‌ای داریم، نه مرئوس جلسه‌ای، همه یكی هستند. بله، یكی مسئول است و ممكن است شش ماه دیگر عوض بشود! حواستان‌ باشد! شش ماه یا چهار ماه، عوض شود شما بروید، شما بنشین. مگر شما نمی‌خواهی استفاده كنی؟ شما كه الآن مسئول هستی، می‌خواهی تا آخر عمرت همین یك سانت بمانی؟ هان؟ یا می‌خواهی تو هم رشد كنی؟ تو هم یك متر بشوی، دو متربشوی، و بالاتر ....