ضرورت تواضع قلبی سالک نسبت به رفقای طریق

ایشان وقتی كه در مسجد قائم نماز می‌خواندند، این مطالب را بعضی‌هایش را عرض كرده‌ام خدمت رفقا. وقتی در مسجد قائم نماز می‌خواندند، ایشان سر وقت نمازشان را می‌خواندند. سر وقت نماز می‌خواندند. خب، افرادی كه در آنجا بودند، كسبه بودند و می‌آمدند به ایشان می‌گفتند آقا بگذارید حالا یك نیم‌ساعت دیرتر، ما تا دكان را چیز كنیم، فلان كنیم، نمی‌دانم او چه داشت، فلان، تا جمع بشویم ... ایشان فرمودند: نیم ساعت زودتر ببندید! بنده سرِ وقت نمازم را می‌خوانم. هركس می‌خواهد باشد.

خودم شاهد بودم می‌آمدم برای نماز مغرب و عشاء، ده نفر پشت سر ایشان بودند! برای نماز عشاء می‌شد دویست نفر! ولی برای نماز مغرب ده نفر: اللَه اكبر! نماز مغرب را خواند! می‌خواهید بیایید، می‌خواهید نیایید!

در روزهای جمعه، چون در روزهای جمعه تعطیل بود و مغازه‌ها و فلان و این حرف‌ها تعطیل بود دیگر، خیابان سعدی آن طرف. در روز جمعه شاهد بودم، ایشان می‌آمدند در مسجد، در محراب نماز می‌خواندند و هیچ‌كس پشت سرشان نبود غیر از ما! هیچ‌كس! بله، برای نماز عصر یك ده‌پانزده‌تا، بیست‌تایی. چون جمعه، این طور بود. جمع می‌شدند. آن‌وقت این نیاز دارد به اینكه شما مسجدش بروید؟ این احتیاج دارد به اینكه مسجدش بروید؟ یك همچنین آدمی؟ درست؟

بنده از ایشان خواستم كه بیاید در اینجا، اقامه جماعت كنند، و توصیه بنده به رفقا این است كه هر روز یا اینكه به هر مقداری كه می‌توانند. من الزامی نمی‌كنم كه فرض كنید كه مرتب شخص برود. ولی بدانید هر قدمی‌ كه انسان بر می‌دارد، می‌نویسند. و یك روزی به دردش می‌خورد! آهان! یعنی یك روزی یك قضیه‌ای پیش می‌آید، اگر ما كوتاهی كرده باشیم، در آن قضیه بار زمین می‌گذاریم. اما اگر كوتاهی نكرده باشیم، به وظیفه عمل كرده باشیم، و اهتمام كرده باشیم، رد می‌كنیم. پل را رد می‌كنیم. پل را رد می‌كنیم. درست شد؟

ایشان در آنجا مجالس چیزی دارند. اما مخدرات نه. مخدرات دلیلی ندارد كه بروند. خب داریم‌ مَسجِدُ المَرأةِ بَيتُها¹. در منزل نماز بخواند، بهتر است، اما آنها هم اگر بعضی از شب‌ها بروند، از شما خانم‌ها، ایرادی هم ندارد! برای نماز. یا اینكه مثلًا ظهر. البته در صورتی كه شرائط آماده باشد و مشكلی نباشد.