اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

مرحوم آقا می‌فرمودند انسان را این‌طوری می‌آیند هِی می‌تراشند! این طوری هِی می‌زنند، هی می‌تراشند! به نحوی كه انسان یك وقت نگاه می‌كند آن وقت می‌بیند دیگر هیچ خبری نیست! نه از آن حال و نه از آن توجّه و نه از آن برداشت و نه از آن محبّت و انس و تبدیل به یك شی‌ء دیگر شده، مجسمه! ربات! كوكش می‌كنند، این كار را می‌كند. كوكش می‌كنند، می‌رود آن كار را می‌كند. از هرجا به او برنامه بدهند، او هم همان برنامه را ربات‌وار انجام می‌دهد، ربات‌وار آن مسئله را انجام می‌دهد.

آن كسانی كه در زمان پیغمبر بودند، بیست و سه سال مگر پیغمبر را ندیدند؟! همین كه پیغمبر سرش را گذاشت زمین رفتند! كجا رفتند؟ بابا یك هفته كافی بود، یك دقیقه كافی بود، یك ملاقات كافی بود كه این را شما بشناسید، شما كه بیست و سه سال همه چیز را دیدید! شما كه هیچ علم غیبی نبود كه پیغمبر به شما نگوید! پیش هر كدامتان دو انبان از اخبار غیبی كه پیغمبر داده ...

پدر ما، شخص صبح می‌رفت منزلش، دیشب صحبتی كه بین خانه شده بود را برمی‌داشت در لفافه به او می‌گفت. پدر ما كه شاگرد درسخوان این مكتب اهل‌بیت است، سیر تا پیاز همه را در دستش بود، در مشتش بود.

یك دفعه من می‌خواستم یك مسئله‌ای را از ایشان پنهان كنم، قایم كنم. بعد ایشان گفتند: چه می‌خواهی از من قایم كنی؟ تو در كره ماه هم بروی در دست منی! چه را می‌خواهی از من قایم كنی؟

گفتیم خب خیلی خب آقاجان قضیه این است، راحت شویم برویم پی كارمان وقتی مسئله این است.

یعنی نصفش را می‌خواستم بگویم نصفش را نمی‌خواستم بگویم.

نصفش را كه گفتم، بعد یك خنده‌ای به من كردند یعنی نصف بقیه‌اش را هم بگو. آن نصف بقیه‌اش را چرا نمی‌خواهی ... این كه مسئله‌ای نبود، آن كه دلت نمی‌خواهد بگویی آن را بگو. آن را بگو. این كه مسئله‌ای نبود، آسان است، راحت است، آن كه دلت نمی‌خواهد فاش بشود را بگو. به من بگو.