اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

همه همینند. هرشخصی همین است. امیرالمؤمنین علیه السلام یك برادرش عقیل بود كه آقا بلند شد رفت پیش معاویه! چرا شوخی كنیم؟ شوخی نداریم! بلند شد رفت پیش معاویه! البته حاجت معاویه را هم دیگر انجام نداد. دید عجب آدمی است، می‌گوید برو بالای منبر به برادرت فحش بده.

دیگر این حد را گفت نمی‌پذیریم. آمدیم این‌جا به یك نون و نوایی برسیم اما نه دیگر به قیمت فحش دادن به برادرمان و سبّ كردن.

آن یك آدمی بود دیگر، این‌طوری بود دیگر.

اینها این قسمی بودند. بلند شو برو به علی فحش بده و بعد هم كیسه‌های طلا را با خودت ببر.

این روزگار همیشه همین‌طور بوده و همین‌طور هم خواهد بود.

درست؟ خب این چه استدلالی است؟ شما در این مدت سی سالی كه با پدر ما بودید پدر ما كم صحبت نكرد. ایشان بارها می‌فرمود: این مقدار كه ما برای دوستان و رفقا از راه خدا و مبانی راه خدا و قواعد راه خدا گفتیم، این مقدار یك چهارمش كافی است كه انسان را به فنا برساند! سه چهارم ما اضافی گفتیم! سه چهارم اضافه گفتیم! یك چهارمش بس بود كه افراد بگیرند و بروند و به مطلب و مقصود برسند!

چه شد؟! این بود؟! اگر شما از پدر ما این را فهمیدید كه ما از همین الآن فاتحه ایشان را ...

ما اینها را نفهمیدیم! ما اینها را از ایشان سراغ نداریم! تمام بدبختی و در به دری و مسائل و فشارهایی كه بر سر ایشان می‌آمد مال همین‌ها بود.

مال همین بود، حریت ایشان در كلام بود، حریت ایشان در رفتار بود.

می‌گفتیم كه آقاجان منزل جا ندارد، افراد كه برای روضه می‌آیند.

جا ندارند زود بیایند!

خب حالا كس دیگر بود چه كار می‌كرد؟ می‌رفت یك طبقه بالا می‌زد. می‌گفتیم آقاجان‌ رفقا می‌گویند اگر بشود یك طبقه بالا بسازیم كه افراد می‌آیند ...

همین است! این اتاق و این اتاق، هركس می‌خواهد زود بیاید، هركس نمی‌آید جا ندارد.