اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

وخودش در یك سفری كه بنده در دبی داشتم در منزل ایشان هم سه چهار روز بودم و وقتی كه آمد در فرودگاه مرا بدرقه كرد یك حرف به من زد، گفت: فلانی آن چه كه مرا از این رو به آن رو كرد، آن یك ساعت و نیم نشستن پدرت بود.

آن، همه چیز مرا تغییر داد، زندگی مرا عوض كرد! آن، مرا از این رو به آن رو كرد! چون من در آن زمان دیگر به بن‌بست رسیده بودم!

توجّه كنید! به بن‌بست رسیده بودم!

خب هركسی از ظنّ خود شد یار من.

علی كلّ حال این یك روش و بعد هم خب ادامه پیدا كرد، آن ارتباطات ادامه پیدا كرد، و هنوز واقعا مراتب مودّت و محبّت برقرار است و ایشان ملتزم است كه مطالبی را كه از آن بزرگ‌ شنیده عمل كند و پایبند انجام باشد. این یك قضیه.

قضیه دوم را هم برایتان نقل كنم، ولی اسم نمی‌برم. یكی از دوستان می‌گفت كه آمده بودم برای بیماری اعصاب، تهران، به یكی از اطبّاء معروف طهران مراجعه كردم، كه بنده آن شخص را هم می‌شناسم.

یكی از اطبّاء معروف و امروزی و خیلی معروف. مطبّش مطبّ خاصّی است، وضعش وضع خاصّی است، و فردی است كه وقتی وقت می‌دهد، وقت چهارماه و سه ماه دیگر می‌دهد، خیلی شخصِ ... نسبت به بنده هم كم و بیش اظهار محبّت و این‌ها دارد.

می‌گفت رفته بودم همین حدود یكی دو ماه پیش و از حالت سؤال كرد: فلانی چطور است و می‌خواهم ببینمش و این‌ها.

بعد در همین موقع كه ما نشسته بودیم و مشغول صحبت و این‌ها بودیم، یك مرتبه در مطبّش باز شد، منشی‌اش آمد تو:

آقا بیا ببین چه وضعی است! بیا ببین چه خبر است! من از دست اینها چه كار كنم؟

چیست؟ چه خبر است؟

می‌گفت رفتیم دیدیم دو نفر مسلّح آمده‌اند در مطب، انگار دارند دنبال دزد می‌گردند!