راهنمای فلاح و سعادت ابدی

قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ ناراً التحریم، ٦ من در خدمت مرحوم آقای حداد بودم در سنین هفده، هجده سالگی، در اكثر جلساتی كه با ایشان ملازم بودم حتی در آن سفر كربلایی كه از مكه‌برگشتیم، دائماً به من می‌فرمودند: آسیدمحسن هوای خودت را داشته باش! عجیب بود! چرا انقدر ایشان به من این را می‌گویند! آخه چیزی در من دیده‌اند؟ نقطه ضعفی؟

برو هوای خودت را داشته باش، برو به فكر خودت باش ... خیلی برای من این عجیب بود. تا این‌كه آن مرحوم به رحمت خدا رفت و ما زمان مرحوم والد را بودیم و من مشرف شدم به قم در همین سه سال آخر حیات ایشان، مشرف شدم به قم و ایشان هر سال در همین سه سال به بنده می‌فرمودند كه دهه آخر ماه صفر را جایی نرو، بیا مشهد برای مشهد صحبت كن.

در یكی از همین روزهایی كه بنده صحبت می‌كردم و ایشان هم از هر دهه یك روز می‌آمدند و نوارهای مرا گوش می‌دادند، من وقتی كه پیش ایشان می‌رفتم، آن نقاطی كه به نظرشان می‌رسید، به من تذكر می‌دادند: این‌جا این حرفت اشتباه است، این‌جا فلان است، این‌جا ایراد دارد. به بنده می‌گفتند مسائلی كه به نظرشان می‌رسید.

یك روز، كه ایشان در آن مجلس حضور پیدا كرده بودند بین الطلوعین، من راجع به این قضیه صحبت كردم كه كلام اولیاء خدا دو تا نمی‌شود؛ امروز یك حرف بزنند و فردا هم بگویند نه، فرض كنید كه آقا من اشتباه كردم و مسئله این است. حالا ممكن است در یك مسائل عادی و حالا چیزهای خیلی عادی و ظاهری. اما در یك مسئله باطنی و سلوكی و تربیتی نمی‌شود و اگر قرار باشد بر این‌كه مسئله این‌طور باشد، حتی جلوی خودشان گفتم، دیگر خیلی جسارت كردیم و گفتم من در این‌جا نیستم، اگر قرار باشد بر این‌كه ما این مطالب را از اولیاء خدا بخواهیم مشاهده كنیم، من نیستم!