راهنمای فلاح و سعادت ابدی

مگر نكردند؟ كسی كه خون به دل مادرمان می‌كرد، من دیدم دم درمجلس فاتحه ایستاده بود و از آقایان پذیرایی می‌كند! یكی از همین آدم‌های صد من‌شان یك غاز نمی‌ارزد!

اما آن رفیق! آن كسی كه همیشه با انسان است، آن چیست؟ آن فعل انسان است، عمل انسان است! آن با انسان است. در خواب، بیداری، مرض، عروسی، عزا و در قبر هم با انسان است. همه می‌روند، خاك هم می‌ریزند و خداحافظ شما و یك فاتحه هم بخوانیم ولی عمل می‌ماند! پیغمبر می‌فرماید به فكر آن باش، و الّا بقیه می‌روند. خب بالاخره گریه یك ماه، دیگر تمام می‌شود و زمانه مسئله را كم‌كم به نسیان می‌سپارد؛ مگر چقدر انسان ناراحتی می‌كند؟ حالا مادرش مرد، پدرش مرد، برادرش مرد؛ یك هفته، دو هفته، یك ماه، یك سال، نه دیگر تا آخر عمر. اما آنی كه می‌ماند، آن همان عملی است كه آن می‌ماند، همان كارهایی است كه می‌ماند، همان رفتاری است كه می‌ماند، همان كرداری است كه می‌ماند و این در روز قیامت هم با انسان محشور می‌شود.

دارم به رفقا عرض می‌كنم و به خودم حدیث نفس می‌كنم: در روز قیامت كسی به دنبال ما نیست‌ها! نه پدر ما به دنبال ماست، نه مادر! نه خواهر نه برادر؛ نه شوهر نه زن، هیچ‌كس نیست! خودمانیم، همان‌طوری كه مادر ما را تنها بردند بالا.

كسی دیگر نباید بیاید!

آدم كه نمی‌تواند در اتاق عمل برود. تا همین‌جا باشید، دعا كنید، بنشین دعا كن.

گفت: ما هیچ تضمین نمی‌دهیم، دعا كنید!

راست هم می‌گوید. من هم به او گفتم: آقای دكتر هرچه بكنید، آن تقدیر بالا باید ببینیم آن چه می‌كند.

گفت: پس شما اطلاع دارید از مسائل!

گفتم: بی‌اطلاع نیستم!

باید ببینیم آن تقدیر بالا چه می‌كند. ما خودمان را آماده كرده بودیم.

آن موقعی كه داری می‌روی بالا، آن موقع این عمل همراه است، یعنی وقتی ما را گذاشتند روی تخت‌ها! بغل ما هم یكی هست، منتها بقیه نمی‌بینند. بغل ما، روی تخت یكی دیگر خوابیده، می‌گوید من همان كارهایت هستم، من همان عملت هستم. آن را هركسی نمی‌بیند. آن‌هایی كه چشم دل دارند می‌بینند كه آن كسی كه آن بغل است، زیباست، خوش‌سیماست، خوش‌لهجه است، متبسّم است، دارد به ما می‌خندد، شاد باش می‌گوید، تبریك می‌گوید!