راهنمای فلاح و سعادت ابدی

ایشان می‌فرمایند كه: نه، رفتن من در آن‌جا دلالت بر تأیید آن‌ها نمی‌كند.

گفتم: خب فعلا این هست، بخواهید نخواهید این قضیه هست.

بعد ایشان فرمودند كه: من علت ارتباطم با آن‌ها به خاطر این است كه همین یك آب باریكه‌ای كه ارتباط با مرحوم آقا هست، این از بین نرود.

یعنی این افرادی كه در این‌جا آمده‌اند ولو این‌كه با بعضی از انحرافات ولی خودشان را منتسب می‌كنند به من به عنوان یك فردی كه محل رجوع آن‌هاست، با آن‌ها هست، بتوانم مواضع را داشته باشم، برایشان صحبت‌هایی حتی با آن‌ها می‌كردند، حتی بعضی اوقات هم تند می‌شدند، با جهّال آن‌ها؛ چون خیلی‌ها از آن‌ها بالاخره افرادِ جهل مركب دارند، یعنی جهل بسیط ندارند، یعنی معاند هستند. و برخورد می‌كردند، جدّاً برخورد می‌كردند.

و یك روز به من ایشان این را فرمودند كه: از قول من اعلان كن ولی من اعلان نكردم! ولی خب حالا می‌كنم. البته این قضیه مال خیلی وقت پیش است، این قضیه مال هفت هشت سال پیش از قول من اعلان كن بنده چه بیاییم بگوییم؟ مسائلی كه گذشته حالا بیاییم ما دوباره بخواهیم بیان كنیم كه بعد از فوت مرحوم آقا، من هیچ‌كسی را تأیید نمی‌كنم، نه آسیدمحمدصادق را، نه آسیدمحسن را، و نه كس دیگر را؛ هركسی خود داند!

عین عبارتشان، واللَه العظیم ایشان همین را به من فرمودند و گفتند كه این را شما به همه اعلان كن و بنده این را الآن امروز، خب چون دیدم ایشان سؤال را كردند؛ ولو آن را هم نمی‌خواستم بگویم، حتی در، در آن مجلس طهران به نظرم آمد كه به آن منبری بگویم كه یك همچنین دینی به گردن من‌ هست و من این را هنوز نتوانسته‌ام ادا كنم، ولی باز آن‌جا گفتم دیگر حالا كه قضیه گذشته و حالا آدم بیاید یك مسئله‌ای را در فاتحه بخواهد بیاید بگوید و این‌ها، این قضیه گفتنش شاید خیلی مناسب نباشد؛ اصلا راجع به این قضیه بحث نكردم.