اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

همین بدون اطلاع بدون فلان یک‌هم‌چنین مسئله‌ای انجام شد. این تخیل وقتی که در من می‌آید، اگر بخواهم رهایش کنم چه می‌شود؟ همین‌طور شروع می‌کند ریشه دواندن، «مجری‌الدم»؛ مثل خون، می‌آید می‌آید می‌آید می‌آید کم‌کم کم‌کم بعد از یک ساعت که می‌شود تمام سراسر وجود را می‌گیرد: اینها اصلاً بیخود کردند! غلط کردند یک‌هم‌چنین حرفی می‌زدند، یک پیغام بدهید رفقا کسی آنجا نرود، ما همین‌جا مجلس ختم می‌گذاریم بیایید اینجا! این یک راه.

یک راه هم این است که: حالا کردند کردند آنها اشتباه کردند، ما چرا اشتباه کنیم؟ این هم یک راه! آنها اشتباه کردند و شکی در این قضیّه نیست در این مسئله اشتباه کردند، ما چه کنیم؟ آیا ما هم همان اشتباه آنها را انجام بدهیم، یا اینکه نه، ما ببینیم که آنچه را مورد رضای خدا است چیست؟

رفقای ما در اینجا آنچه مورد رضای خدا بود انجام دادند. خیلی خب. مورد رضای خدا، بلند شویم برویم آنجا بنشینیم ده دقیقه پنج دقیقه اینها بلند می‌شویم می‌رویم. بنده هم با وجود اینکه در آن‌موقع ـ‌ رفقا همه شاهد بودند ـ که من آن بیست دقیقه‌ای که در کنار ... نشسته بودم دوتا قرص نیتروگلیسیرین زیر زبانی دکتر به من داد؛ حال من حال مساعدی نبود و بعد بالأخره به زور دکتر اصلاً ما اینجا [منزل] آمدیم؛ عجیب اینکه آمدم اینجا [منزل]، فشارم آمد روی سیزده! آنجا هجده و نوزده بود ها! نمی‌دانم فضا چه بود؟! چه قضایا... این اوضاع چه بود؟ خودم نمی‌دانم چرا اینجا این‌طوری‌ام؟ عجب! خدایا! این یک‌طور دیگر کار می‌کند! دکتر هم خیلی نگران شده، او هم مدام از من فشار و نبض می‌گرفت، می‌گفت حال شما مساعد نیست!

یک دانه از این قرمزها نیتروگلیسیرین از این ها می‌داد، می‌دید نه نشد، [می‌گفت] آقا یکی دیگر بخورید

گفتم به او: ببین دکتر تا ما اینجا نشسته‌ایم تو یک جعبه‌اش را هم تمام کنی، افاقه پیدا نمی‌کند! به اخوی گفتم: آقای اخوی ما رفتیم خداحافظ شما، این‌قدر که اینجا نشستیم، مستفیض شدیم، مستفیض شدیم.