اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

عجب! عجب! اصلاً ماندم عجب! این همان بوده؟! یعنی باور نمی‌کردم! گفتم عجب!! او، همان شخصی است که آن بلاها را بر سر ایشان آورده است؟ یعنی [همان شخص است؟] بعد ایشان گفت: نه این شخص همان بوده!

ببینید چقدر یک نفر باید این‌قدر گذشت كند و بگذرد که بعد به ما بگوید بروید دست فرض بکنید که عمویتان را ببوسید، ـ عموی مرحوم آقا بود ـ دستش را بروید ببوسید (عموی ایشان بود) بعد من اصلاً [تعجب کردم] بعد دیدمشان گفتم که آن کسی که بوده [همين بوده؟] گفتم راست می‌گویید شما؟

گفتند: آره!

بعد نگفتند که اصلاً چه در [ضمن بوده] .

همین‌طوری رفتم در فکر: عجب! این رفتاری که ما از پدرمان دیدیم راجع به این شخص این بوده، این قضیّه‌اش اینطور است،اینها چیست؟ اینها همه درس برای ما است دیگر! بسیار خب! اگر می‌خواهی جا پای ما بگذاری، این گوی و این میدان، اگر هم نه می‌خواهی در تخیلات خودت بمانی، در توهمات خودت بمانی، آن هم آن گوی و آن میدان؛ هر دوی آن هست. اگر می‌خواهی عبور کنی، بیایی جلو، بسیار خب!

حکایتی آموزنده در معنای پاشوره کردن مریض توسط دکتر 

الآن یکی از رفقا و دوستانی که قضیّه مربوط به او است الآن در این مجلس حضور دارد. 

بین این دوستمان و بین یکی از دوستان که او هم از اقرباء بود یک نقاری پیش آمده بود. من رفته بودم در یکی از همین دیدن رفقا در یکی از شهرستان‌ها، اهل یکی از شهرستان‌ها هست.

آن شخص، نه این دوستی که الآن در این مجلس است، آن شخص گفت: آقا استاد علاوۀ بر اینکه دستور می‌دهد، باید خودش هم وارد عمل بشود. بعضی از اوقات نیاز است که دکتر مریض را پاشوره کند! ـ عین تعبیر او است ـ وقتی تب می‌کند پاشوره کند.

من هیچی نگفتم. صحبت نکردم. آن شب گذشت، شب بعد, آن رفیقمان که الآن حضور دارد و الآن صحبت‌های بنده را می‌شنود، با آن شخص در حیاط ایستاده بودند، من گفتم: بسم الله، آقا بیایید همدیگر را ببوسید و [معانقه] کنید و بگذرید. این رفت به طرف او، اما او نیامد به طرف این، و این معانقه کرد. وقتی که رفت، گفتم: دیشب یادت می‌آید در ماشین می‌رفتیم گفتی دکتر باید پاشوره کند، پاشوره این بود!