چگونه از زیارت بیشترین ثواب را ببریم؟

انتشار این مطالب بالا بردن شخصیتی نیست؛ بلکه پایین آوردن و اهانت به مبانی است و ما باید در صحبت کردن و نوشتن مواظب این مطالب باشیم. افتخار پدر ما [علامه طهرانی] این بود که شاگرد آقای حدّاد است؛ افتخار پدر ما این بود که تحت تربیت آقای‌ حدّاد قرار گرفته است، و ما نسبت به این مبانی باید حواسمان جمع باشد و فضولی نکنیم و از خطوط قرمز رد نشویم. غیرت خدا شوخی برنمی‌دارد و کسانی که به این مطالب نرسیده‌اند، بهتر است طرح این‌گونه مطالب را بر عهدۀ کسانی بگذارند که به این مسائل آشنایی بیشتری دارند.

بزرگان عرفان برای مخالفت با نفْس منتظر امر استاد نمی‌ماندند

علی‌کلّ‌حال، این راه و روش و مسئلۀ بزرگان است [که به نفْس خود پاتک می‌زدند]. خودشان می‌آمدند انجام می‌دادند؛ دیگر منتظر استاد نبودند. مطلب را از استاد می‌گرفتند [و عمل می‌کردند]. همیشه که آقای حدّاد نبودند؛ آن موقع که نامه‌نگاری این‌طور نبود؛ آن موقع ایمیل نبود که شما بنشینی اینجا حرف بزنی، آن طرف [دریافت کند] و بعد از دو ثانیه پاسخ بیاید! بعد هم حالا خودِ تصویر هم باشد! نه آقا! نامه می‌رفت، پانزده روز طول می‌کشید، بیست روز طول می‌کشید [تا به مقصد برسد]. این مرحوم پدر ما وقتی می‌‌رفت کربلا، دو ماه، هفتاد روز [می‌ماند]. بعد از بیست‌سی روز که آنجا بود، ایشان برای ما و والده یک نامه می‌داد (ما کوچک بودیم؛ دوازده سال، ده سال، هشت سالمان بود) تازه نامه‌شان بیست روز [بعد از ارسال] می‌آمد، ده روزِ بعد خودشان می‌آمدند! نامه‌ای که می‌آمد، فقط ده روز زودتر از خودشان می‌آمد! مسافرت‌های آنها به این کیفیّت بود!

هرکس بخواهد خود را در مدرسۀ ولایت قرار دهد، راهِ آن به او القا می‌شود

منتها صحبت در این است کسی که بخواهد خودش را در فضای این مکتب و مدرسه و ولایت قرار بدهد، از آن‌طرف به او القاء می‌شود، به او گفته می‌شود، به او توجّه می‌شود و مطالب طبقِ همان مسیر [سرِ راهش] قرار می‌گیرد. [اما] کسی که بخواهد در دلش توجیه کند، این‌طرف و آن‌طرف [مطلب را با باطل مخلوط] کند، وقتی آنها ببینند او خودش این‌طور است، آنها هم به همان حال‌و‌هوا و همان وضعیت، او را قرار می‌دهند [و رها می‌کنند].