چگونه از زیارت بیشترین ثواب را ببریم؟

أعوذُ بِالله مِنَ الشّیطانِ الرَّجیم

بِسمِ الله الرّحمنِ الرّحیم

و صلَّی‌ اللهُ علیٰ سیّدِنا و نبیّنا أبی‌ القاسم مُحمّدٍ

و علیٰ آلِه الطّیبینَ الطّاهرین

و اللعنةُ علیٰ أعدائِهِم أجمَعینَ

بسیاری از مشکلات با دیدارِ حضوری رفیق حل می‌شود

گرچه در مجلس امروز، بنا بر صحبت کردن نبود و فقط صِرف زیارت رفقا و دوستان بود. و مهم هم همین است؛ صحبت و مطالب در حاشیه است؛ به‌عکسِ آنچه ممکن است بعضی‌ تصوّر کنند. نفْس حضور و نفْسِ ورود و لقاء، همان تأثیری را می‌گذارد که باید داشته باشد.

بزرگان بر لقاء حضوری خیلی تأکید و خیلی توجّه داشتند؛ به‌خصوص مرحوم حدّاد رضوان‌الله‌علیه، و همین‌طور مرحوم آقا [علامه طهرانی] رحمة‌الله‌علیه که بنده از ایشان [این تأکید را] می‌شنیدم. [ایشان] می‌فرمودند: 

خیلی از مشکلات در همین لقاء و زیارت و ملاقات دوست با دوست برطرف و حل می‌شود. و بسیاری از موانع و انحرافات و مسائل سادّ¹ از راه خدا، به‌واسطۀ دوری پیدا می‌شود.

دوری از دوستان سلوکی باعث تغییر فکر و انحراف می‌شود

چون وقتی که دوری باشد، طبیعتاً نفْس می‌آید و به موارد دیگر تمایل پیدا می‌کند، و در مسائل دیگر وارد می‌شود، و بنابراین میل او و اتِّجاهِ او به‌سمت و سوی دیگری می‌رود. و بالنّتیجه تفکّراتِ او هم تحت تأثیر آن تمایلات قرار می‌گیرد. خطر اینجاست؛ یعنی فقط صِرف یک تمایل نیست؛ فکر هم عوض می‌شود، ایده عوض می‌شود، مبنا عوض می‌شود، خیلی مسائل تغییر پیدا می‌کند.

یک نفر از دوستان بود، قبلاً ما با او حشر‌ و‌ نَشر داشتیم؛ می‌آمد، می‌رفت، ما هم [با او رفیق] بودیم، مثل سایر افراد. مدّتی بعد، به‌جهاتی کمتر توفیق برای زیارتشان را پیدا کردیم. بعد از اینکه توفیقِ ملاقات دست داد و من [او را] مشاهده کردم، دیدم عجب! چقدر او پس رفته! و چقدر تفکّراتش عوض شده! حالا یک‌وقتی فرض کنید که انسان به یک مسئله تمایلی ندارد، خب طبعاً ارتباطش کم می‌شود، و بعد هم در راه و مسیر خودش است، در همان خط خودش است؛ حالا دوباره فرصتی به‌دست می‌آید، برمی‌گردد یا نه، دوباره ارتباط برقرار می‌شود یا نمی‌شود؛ تفاوت نمی‌کند. یک‌وقتی نه، این فاصلۀ مکانی و فاصلۀ زمانی و فاصلۀ شهودی، کم‌کم انسان را از خودِ مسیر منحرف می‌کند؛ یعنی فاصله می‌اندازد.