میزان تشخیص حق از باطل

امام صادق علیه السّلام چرا با محمّد و ابراهیم فرزندان عبدالله محض بیعت نمی‌کند؟ چرا بیعت نمی‌کند؟ چون از نیّات خبر دارد. ما اگر آن موقع بودیم، می‌گفتیم: «ای آقا! گرفتی نشستی اِ! این منصور دوانقی، این هم پسران بنی‌الحسن، برنامه هم برنامه قیام، برنامه هم برنامه چیز. پس چرا گرفتی نشستی؟» مردم چه‌کار می‌کنند؟ می‌بیینند اینها بنی الحسن هستند؛ اولاد پیغمبر هستند. آن طرف قضیّه [هم] غاصب است؛ منصور است، خلفای عبّاسی هستند، غاصبند [و] چه هستند. می‌روند چه؟ می‌روند جلو؛ امام صادق [علیه السّلام] چه‌کار می‌کند؟ او، نیّت را خبر دارد. می‌گوید: «حکومت به دست این عبا زرده می‌افتد؛ به دست شما نمی‌افتد بی‌خود نروید دنبالش. چرا؟ چون من امامم؛ خبر دارم؛ از غیب خبر دارم» امروزه که الحمدلله می‌گویند: «امام هم که غیب ندارد!» راحت! خلاص! آن یکی که درآمده می‌گوید: «اصلاً حرف امام حجّیت ندارد، از حجّیت ساقط است.» دیگر واقعاً آدم نمی‌داند به اینها بخندد یا گریه کند. «حرف امام از حجّیت ساقط است! امام علم غیب ندارد!» آقا هم درمی‌آید می‌گوید: «امام عصمت ندارد!» آن آقای دیگر، آن یکی هم درمی‌آید... هر روز یک چیزی الحمدلله دارد درمی‌آید یک روز یکی زیارت ناحیه را واهیه می‌شمارد دیگری زیارت عاشورا را رد می‌کند، آن یکی زیارت جامعه را می‌گوید مال غالیان است غالیان از تشیّع است و چه هست و اینها. اینها همه به‌خاطر چیست؟ به‌خاطر این است که نرفتند یک مقداری سواد زیاد کنند. هان! امام می‌گوید: «من امامم و دارم قضیّه را می‌بینم ؛ دارم آن تقدیر و مشیّت خدا را می‌بینم. تو نمی‌بینی؛ من دارم می‌بینم.» گوش نمی‌دهی حالا بگیر. بعد شروع می‌کنند امام را تهدید کردن. رسیدن به مقام، وسیله می‌خواهد. وسیله کیست؟ باید از امام عبور کنی! می‌روند سراغش، بیعت می‌کنی یا نه؟! نکنی فردا تو را می‌کشیم! وسیله می‌خواهد؛ همین‌طوری مردم حرف ما را قبول نمی‌کنند. ولی اگر ببییند جعفربن‌محمد [علیه السّلام] آمد با ما بیعت کرد، نتیجه [به نفع ما می‌شود]. جعفربن‌محمد بیعت کرده است، مسئله در اینجا چیز.... آنها هم می‌آیند.