میزان تشخیص حق از باطل

بالاتر از این بگویم؟! امیرالمؤمنین هم با خود امام حسین فرق می‌کند. آن هم به جای خود، پیغمبر هم جای خود را دارد، همه‌شان، هر کسی در جای خودش. خود امام حسین می‌گوید: «من را با پدرم امیرالمؤمنین نباید مقایسه کنید آن ابوالائمه است. من چه‌ام؟ پسر اویم.» امام حسین مقام شفاعت کبری را دارد دیگر، اصلاً هیچی دیگر؛ یعنی یک عالمی که اصلاً [ما نمی‌فهمیم]. ما فقط این‌قدر می‌فهمیم که «نمی‌دانیم». یعنی ما در این مسئله، فکرمان به آنجایی رسیده است که بگوییم: «ما نمی‌فهمیم او چیست! نمی‌فهمیم!» گفت:

ما در قضیّه امام حسین باید بگوییم: «نمی‌فهمیم». تمام شد. خودشان معرفتشان را بدهند. آن اولیاء فهمیدند. چرا بزرگان فهمیدند. ما نمی‌فهمیم. یکی از رفقای تهران همین کربلا آمد؛ یک دفعه مرا دید، گفت: «آقا، می‌گویند: ”وقتی که می‌خواهید بروید حرم، اوّل بروید حرمِ حضرت اباالفضل؛ [از] حضرت ابوالفضل اذن دخول بگیرید برای حرم امام حسین.“ گفتم: ”به این حرف‌ها گوش ندهید. اوّل بروید سراغ امام حسین؛ او امام است؛ مقام امام بالاتر از مقام غیرامام است؛ بعد بیاید حرم حضرت ابوالفضل.“» و چیزی را که ما خودمان با چشممان [از] اولیاء مشاهده می‌کردیم، [این بود]. اگر این‌طور است [که شما می‌گویید]، پس مدینه هم می‌روید، اوّل نروید حرم پیغمبر؛ اوّل بروید قبرستان بقیع؛ از آنها اذن دخول بگیرید برای حرم پیغمبر. این حرف‌ها نیست؛ اینها همه تفنّنات و سلیقه‌هاست. اوّل بروید حرم سیّدالشّهدا و بعد بلند شوید بروید حرم حضرت ابوالفضل؛ تا از هردو فیض ببرید؛ تا آن رعایت ادب و رعایت [مقامشان] باید بشود.

در مکتب اهل‌بیت، حریم باید محفوظ باشد. ما هزارتا اسم می‌توانیم برای این وقایع بگذاریم. هزارتا تعبیر می‌توانیم [بگذاریم]. تعبیراتی که نشان دهندۀ این وقایع باشد، [نشان دهندۀ این] جنایات باشد و [نشان دهندۀ این] وحشی‌گری‌ها باشد. همه را می‌توانیم بگوییم، ولی تعبیری را که می‌خواهیم انتخاب بکنیم باید آن مشخّص شده و محدود باشد. مرحوم مطهّری در اینکه گفت: «ما باید حسین‌های زمان را بشناسیم»، حرف غلط و باطلی زد. تمام. شکی در این نیست. هرکسی هم هرچه بگوید، باطل است. اگر حسین زمان باشد، یک نفر است؛ آن هم الآن ولیّ حیّ ماست. تمام. این حسین زمان ما، این است. این را قبول داریم. هر کسی غیر از این باشد، نه. ولیّ خدا هم باشد، ما قبول نداریم. هرکسی می‌خواهد باشد. دیگر بالاتر از این؟! اینکه داریم خودمان می‌گوییم و فلان و این حرف‌ها. امام، امام است به حریم امام نباید وارد شد. و به کارهایی که امام کرده، نباید وارد شد و اسم آن کارها را نباید روی کارهای خودمان قرار بدهیم. این همان چیزی است که بزرگان نسبت به این، دغدغۀ خاطر داشتند. و نگران بودند که این دو موضع، جای خود را عوض نکند.