شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

آن موقع ما بودیم دیگر؛ می‌دیدیم که مرحوم پدر ما چه حرف‌ها می‌زد و چه مطالبی می‌گفت. ایشان [علامۀ طهرانی] گفتند: «خدا این وسط یک امتحان پیش آورد، چند نفر با ما ماندند؟» دستشان را هم این‌طوری کردند. [گفتند]: «چند نفر [ماندند]؟ کجا رفتند؟» پس معلوم است آن موقع هم که داشت می‌آمد و پای این منبر‌ها می‌نشست و این جوری اُهُ اُهُ اُهُ گریه می‌کرد، این گریه‌اش هم در یک حدّ خودش بود؛ این گریه‌اش عمق نداشت. وقتی که می نشست، [می‌گفت]: «به‌به آقا [علامۀ طهرانی] چه کار کرد امشب!» یکی از اینها یک شب صحبت می‌کرد؛ شب غدیر بود؛ تُرک هم بود؛ به من [می‌گفت]: «دیدی امشب آقا چه کار کرد!» همان [کسی که می‌گفت] :آقا چه کار کرده!» ببین الآن کجاست؟ [می‌گفت]: «به‌به، امشب دیدی آقا چه کار کرد!» ما همین طور نگاهش می‌کردیم. [با خودم می‌گفتم] خیلی خب، آقا چه کار کرده. تو چه؟ تو را چه سَنه؟ تو را چه سَنه؟ آقا خیلی کارها کرده. [تویی که می‌گویی]: «بالای منبر [چه کردند]! علی را فلان کرد! چه کار کرد!» علی[را] به جایی نرساند. بدبخت برو این جایت [مغزت] را باز کن! هان! که وقتی به تو می‌گویم: «بعد از فوت پدرمان از آن جلسات پدر ما چقدر توانستی بهره ببری؟» همین‌طوری بیربیر به من نگاه کردی و سرت را پایین انداختی. و وقتی از تو یک سؤال کردم به جای جواب دادن به من، از خجالت سرت را پایین انداختی! هان! چقدر استفاده کردی تو؟ همین؟! آقا چقدر خوب حرف می‌زند! آقا خیلی خوب حرف می‌زند؛ خیلی عالی؛ به تو چه مربوطه که آقا خوب حرف می‌زند؟ تو را چه سَنه که آقا خوب حرف می‌زند؟ توجّه می‌کنید؟! این است که می‌گویم: «افراد هر کدام [به میزان سعه وجودی شان درک می‌کنند و می‌فمند]؛ آن کسی که باید بفهمد، می‌فهمد. آن کسی هم که نباید بفهمد، نمی‌فهمد.»