شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

خب، حالا آدم بیاید به فضاها نگاه کند، به جریانات نگاه کند؛ هر کس راه خودش را دارد می‌رود. هر کس راه خودش را می‌رود؛ منتها انسان نبایستی که به مسائل خرده بنگرد. راه خودش را باید [برود]؛ کار خودش را باید انجام بدهد؛ آنچه را که مفید است، به کار بگیرد و آنچه را که می‌بیند موافق نیست، آن را به عهدۀ اهل خودش بسپارد. إن‌شاءالله.

ان‌شاءالله از روز دوشنبه همان ساعت چهارونیم اگر خدا بخواهد شروع می‌کنیم؛ نیم ساعت بیشتر نمی‌شود؛ حالا امروز زیاد شد. نیم ساعت اول را ان‌شاءالله به فقه می‌پردازیم. مثل این که این مسئلۀ فقه دارد دوباره مغفولٌ‌عنها می‌شود و بعد یک توقّف بین آن و بعد مباحث فلسفه [را خواهیم داشت]. 

سؤال: ............ قضیّۀ امام صادق.... برای همه فرمودند...اقناع بود نه....؟ کعبه مقدّم بود در آنجا.... سبق زمان...

جواب: خب بله، حضرت [می‌فرمایند]: «نَحْنُ مَعاشِرَ الانْبیآءِ امِرْنا أنْ نُکَلِّمَ النّاسَ عَلَی قَدْرِ عُقولِهِم»¹ والاّ خب مسئله، بالاتر از این حرف‌هاست. کلام حضرت در اینجا نه این که بخواهد [فقط به...] اشاره بکند؛ حضرت می‌خواهند به آن حقیقت هم اشاره بکنند؛ یعنی وقتی که در اینجا کعبه هست، این کعبه دیگر ورود دارد؛ نه تنها حکومت، اصلاً بر همۀ حقوق، ورود دارد. امام رضا [علیه السّلام] در هرجا که باشد، وارد است؛ غالب نیست، حاکم نیست. الآن بر فرض محال، فرض کنید که بدن حضرت را با یک چیزی از آنجا بیاورند در آن وسط طهران دفن کنند. آنجا بشود محلّ [دفن]. خب حالا که بشود محلّ خب همۀ آنها که آنجا هستند بگویند: «آقا خانه، زندگی، دکّان و این چیزها همه باید سر جایش باشد!» بایستی که همۀ آنها تخریب بشود؛ منتها پول‌شان را [باید] داد، حقوق‌شان را باید داد. رفت جای دیگر برایشان منزل گرفت و سایر چیزها که متضرّر نشوند. توجّه می‌فرمایید؟! این [به] این [معنا] نیست که حالا حضرت می‌فرمایند......