شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

بسم الله الرّحمٰن الرّحیم

یک چند کلمه‌ای خارج از بحث و به‌طور کلی راجع به مطالب و مسائلی که با آنها اشتغال داریم، خوب است [صحبت کنیم]. گرچه رفقا می‌دانند و روش ما را در این مدّت سنجیده‌اند و آزموده‌ند ولی خب از باب تکرار و تذکّر، خدمت رفقا و دوستان عرض[ می]‌کنیم. و این [موضوع] در طول بحث‌هایی که در پیش داریم و مباحثاتی که داریم [مطرح می‌کنیم]، همیشه باید مورد توجّه قرار بگیرد و آن کیفیّت مباحثات ماست. در یک عبارت جامع‌تر، ارائه مبانی و افکار در سطح کلّی، چه به‌صورت بحث و چه به‌صورت صحبت‌های متفرّقه و جلسات و یا این که نوشتجاتی که بوده و ‌ان‌شاءالله خواهد بود.

به‌طور کلّی، مکتب ما مکتب تشیّع است. و در مکتب تشیّع، اصل و اساس و محوریّت برحقیقت است. این [محوریّت برحقیقت،] اصل است. اگر حقّی غیر از علی بود، پیغمبر می‌بایست آن حقّ را به مردم ارائه می‌داد؛ غیر از علی حقّی نیست [و] وجود ندارد.¹ در مکتب تشیّع، بِنا بر روابط نیست؛ [بلکه] بر ضوابط است. آن ضابطه هرچه می‌خواهد باشد، باید ضابطه باشد.

و شیعۀ امیرالمؤمنین به آن کسی گفته می‌شود که به‌دنبال حقّ باشد، نه به دنبال شخص. حقّ هرجا بود [در] آنجا، در آن موقع و در آن موقِف، علیّ [علیه السّلام] حاضر است. اگر انسان با یک فرد سنّی برخورد کند، به عنوان اینکه این فرد سنّی است و بخواهد به او بی‌اعتنایی بکند و از این جهت که سنّی است[ بی‌اعتنایی کند] باید بداند در آن هنگام، علی در کنار او نیست. سنّی است سنّی باشد. آیا این عملی که انجام می‌دهد، در اینجا مورد رضای علی است یا نیست، این مهمّ است. و همین‌طور نسبت به سایر موارد و اموری که انسان با آن ارتباط دارد.

ما امیرالمؤمنین را امیرالمؤمنین می‌دانیم؛ یعنی امیرِ بر مؤمنین. چون می‌دانید و رفقا مطّلع هستند که که این اسم امیرالمؤمنین، فقط مختصّ علیّ ابن أبی‌طالب است و جایز نیست که انسان این لقب را بر هیچ‌کدام از ائمّه حمل کند. ² یعنی وقتی امام زمان عجّل الله فرجه ظهور می‌کنند با اینکه حضرت الآن که حکومت باطن بر همه کائنات دارد، اگر حکومت ظاهر هم نصیب آن حضرت بشود، اطلاق امیرالمؤمنین بر آن حضرت حرام است. فقط و فقط باید بر یک شخص اطلاق بشود و آن هم علیّ ابن أبی‌طالب[ علیه السّلام است]. این را همه می‌دانید دیگر.