شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

ما چه تصوری از مسئلۀ ولایت داریم؟ مسئلۀ «مَا نُودِیَ بِشَی‌ءٍ مثل ما نُودِیَ بِالوَلایَة»¹ چیست؟ هان! قضیّه چیست؟ آیا قضیّه زیارت امام رضا [ علیه‌السّلام] مثل قضیّه زیارت عمه و خاله و اینها می‌ماند؟! یا مثل رفتن به قبرستان و برگشتن و اینها می‌ماند؟!

من وقتی که آن روز صحبت این دو نفر [علامۀ طهرانی و یک شخص دیگر] را مشاهده می‌کردم، [متوجه شدم] که مرحوم آقا در صدد این بودند که مسئلۀ خصوصیّات و شخصیّت و شؤون امام رضا [علیه السّلام] باید به نحوی تجلّی و تبلور پیدا بکند که همه بتوانند از یک چنین مقام و یک ‌چنین افقی بهره‌مند بشوند. وقتی داشتم این مسئله را می‌دیدم، می‌دیدم آن فرد مخاطب با اینکه یک فرد عالم ظاهری و در طهران حتی [آدم] معروفی بود، اصلاً این مسئله را نمی‌فهمد! [فکر می‌کرد] امام رضا یک آدم عادی و بسیار خوب و فلان [بود] و بعد هم آمد و بالاخره مأمون حضرت را شهید کرد. ما هم به آنجا می‌رویم و عرض ارادتی می‌کنیم. یک «اَلسَّلامُ عَلَیک یااَمینَ اللَّهِ فی‌ اَرْضِهِ، وَحُجَّتَهُ عَلی‌ عِبادِهِ، اَلسَّلامُ عَلَیک یا اَمیرَ الْمُؤْمِنینَ، اَشْهَدُ اَنَّک جاهَدْتَ فِی اللَّهِ حَقَّ جِهادِهِ و...» را می‌خوانیم و بعد هم بلند می‌شویم می‌آییم. و ثواب زیارت را هم درک کرده‌ایم و بعد هم حضرت شفاعت می‌کند دیگر؛ چون [می‌گوید]: «هرکه به زیارت من بیاید، من در روز قیامت شفاعت می‌کنم»². تمام شد؛ یعنی فقط در همین حد؛ برویم یک [سلامی بگوییم و برگردیم].

دیده‌اید بعضی‌ مشهد که می‌آیند می‌گویند: «برویم خدمت حضرت یک عرض ادبی بکنیم بعد بیاییم!» این عرض ادب یعنی چه؟! من معنای عرض ادب را نمی فهمم. آخر عرض ادب یعنی «آقا سلام علیکم! مرحمت عالی زیاد! حال شما خوب است؟ لطف دارید! کسالت ندارید؟ گرفتاری ندارید؟ اجازه می‌فرمایید؟» این عرض ادب یعنی چه مثلاً؟ حالا شاید بندگان خدا در عالَم خودشان حرف بدی نزده باشند؛ بالأخره عرض ادب برای آنها این است که انسان به یک بزرگی می‌خواهد عرض حال کند. امّا من نمی‌فهمم عرض ادب پیش امام کردن یعنی چه؟ آدم وقتی که می‌خواهد زیارت امام برود، که نمی‌خواهد برود بگوید: «سلام علیکم! حال شما خوب است؟ آقا [من] آمده‌ام در اینجا [به شما عرض ارادتی داشته باشم].