حفظ حریم تشیع در استعمال تعابیر و جملات

بنابراین در آن‌طرف مسئله که امروزه افرادی هستند که همان شمر و سنان و خولی هستند شکی نیست، اما در این‌طرف قضیّه [یا] این‌طرف جوب که حبیب ‌بن ‌مظاهر، حضرت‌ ابوالفضل ،سیّدالشّهدا، حضرت زینب، حضرت علی ‌بن‌ الحسین بود بفرمایید چه کسی [مشابهشان] هست؟ نشان بدهید الآن امام حسین کیست؟ نشان بدهید حضرت اباالفضل کیست؟ یکی از این هزاران هزار درجه‌دار و غیر درجه‌دارهایی را که از بین می‌روند و کشته می‌شوند، [نشان دهند و] بگویند آقا این مانند حضرت‌ ابوالفضل است. بسیار خوب، قبول می‌کنیم [یا] یکی از اینها حضرت‌ علی‌اکبر است، بفرما می‌پذیریم، چه اشکال دارد؟ اگر هست بیارید، انسان که نباید از حق فرار کند.

اما اگر نشد نباید گفت این عاشورا است، نباید انسان بگوید که این بحر العلوم است، نباید بگوید این میرزای شیرازی است، نباید بگوید این شیخ انصاری است، نباید بگوید که این امام حسین است، اگر این او نیست این را نباید گفت. بنابراین، کسانی که در روی منبرها می‌گفتند و در کتابها می‌نوشتند که ما حسین زمان داریم، ما علی زمان داریم، ما باید دنبال حسین زمان برویم [اشتباه است]. من یک دفعه خودم در رادیو [که] نوار از مرحوم آقای مطهّری گذاشته بود شنیدم و البتّه راجع به موشه‌دایان در زمان سابق تعبیر به شمر کرده بود و می‌گفت: «شمر آن زمان مُرد خاکش کردند و شمر این زمان موشه‌دایان است.» این حرف را قبول می‌کنیم شمر این زمان موشه‌دایان است، مسئله خلافی نیست شاید حتّی از شمر هم بدتر بوده، ولی جملۀ بعدش که «امروز باید حسین زمانها را شناخت!» [ایراد دارد]، در آن‌طرف قضیّه ایرادی نیست، این‌طرف مسئله ایراد است. مکتب تشیّع به ما می‌گوید باید حریم را حفظ کرد، این تشیّع است.

تجاوز در حریم عصمت!

الآن دارد جنایاتی در آنجا انجام می‌شود، [البته که] باید گفته شود، صحبت شود، تبلیغ شود، این مسائل باید این‌طرف و آن‌طرف اعلام شود، ولی اسم عاشورا رویش گذاشتن تجاوز در حریم عصمت است! عاشورا معصوم بود، در حرکات معصوم بود. در جریان عاشورا، مسئلۀ طهارت طهارتِ مطلقه بود طهارتِ ﴿إِنَّمَا يُرِيدُ ٱللَهُ لِيُذۡهِبَ عَنكُمُ ٱلرِّجۡسَ أَهۡلَ ٱلۡبَيۡتِ﴾¹، در آنجا تجلّی کرده بود، چرا؟ چون مدیر عاشورا سیّدالشّهدا بوده.