حفظ حریم تشیع در استعمال تعابیر و جملات

گفتم به رفقا اگر همین عاشورا به دست حضرت ابوالفضل بود باز [این] عاشورا نبود، بالاتر از حضرت ابوالفضل چه‌کسی؟ بغل امام [بود]؛ سیّدالشّهدا به حضرت ابوالفضل می‌گوید: بنفسی أنت، جانم به فدایت. ولی الآن که کربلا می‌روید حرم امام حسین با حرم حضرت ابوالفضل فرق می‌کند، این برای چیست؟ حضرت ابوالفضل مقام شفاعت را دارد، تمام اوّلین و آخرین و [حتی] جبرائیل را هم شفاعت می‌کند، جبرائیل باید کاسه‌ لیسی [بکند] و خاک [پای] حضرت ابوالفضل را [ببوسد]، اینها به جای خود و قبول داریم، ولی مقام امامت یک چیز دیگر است؛ یعنی ما حتّی در حریم [میان] امام حسین و حضرت ابوالفضل هم نباید داخل بشویم، این‌قدر مسئله مسئلۀ مهمی است. حضرت ابوالفضل به‌جای خود، حضرت علی‌اکبر به جای خود، حبیب به جای خود، همۀ اینها جای خودشان را دارند [و] امام حسین هم به جای خود.

بالاتر از این بگویم: امیرالمؤمنین هم با خود امام حسین فرق می‌کند! پیغمبر هم جای خود را دارد، هر کسی در جای خودش. خود امام حسین می‌گوید: «من را با پدرم امیرالمؤمنین نباید مقایسه کنید او ابوالائمه است من پسر اویم.» امام حسین مقام شفاعت کبری را دارد یعنی اصلاً عالمی که فقط ما این‌قدر می‌فهمیم که نمی‌دانیم؛ یعنی ما در این مسئله فکرمان به آنجایی رسیده است که بگوییم: «ما نمی‌فهمیم.» گفت:

«بدانجا رسید دانش من که بدانم همی که نادانم»

ما در قضیّه امام حسین باید بگوییم نمی‌فهمیم، تمام شد. خودشان معرفتش را بدهند. آن اولیاء [و] بزرگان فهمیدند. ولی وقتی که می‌خواهیم برویم ... .

یکی از رفقای طهران [در] همین [سفر] کربلا آمد من را دید و گفت: 

«آقا می‌گویند وقتی که می‌خواهید حرم بروید اوّل بروید حرمِ حضرت ابوالفضل، تا از حضرت ابوالفضل اذن دخول بگیرید برای حرم امام حسین.» 

گفتم: «به این حرف‌ها گوش نکنید، اوّل بروید سراغ امام حسین [زیرا] او امام است، مقام امام بالاتر از مقام غیر امام [است]، بعد حرم حضرت ابوالفضل بروید.» ـ چیزی را که ما خودمان با چشممان در اولیاء مشاهده می‌کردیم [این بود].ـ اگر این‌طور است پس مدینه هم اوّل حرم پیغمبر نروید ، اوّل بروید قبرستان بقیع از آنها اذن دخول برای پیغمبر بگیرید! این حرف‌ها نیست، اینها همه تفنّنات و سلیقه‌ها است! اوّل بروید حرم سیّدالشّهدا و بعد حرم حضرت ابوالفضل تا از هر دو فیض ببرید، تا آن رعایت ادب بشود.