بسته بودن فضای حاکم بر حوزه علمیه

رفتار بعضی از افراد علت و ریشه ناهنجاری‌های فکری و اعتقادی

علت و ریشۀ بسیاری از ناهنجاری‌های فکری و اعتقادی که ما الآن در جامعه می‌بینیم، ما هستیم؛ خود ما علت اینها بوده‌ایم، نه‌اینکه از یک‌جای دیگر پر بزند بیاید اینجا! می‌گویند: «هر چه هست، دائماً دیگران برای ما می‌آوردند!» انگار خود ما الحمدلله هیچ‌کاری نکرده‌ایم! سلمان فارسی و اویس قرن [هستیم]! فقط خارج از ما، همین مجامع استکباری نشسته‌اند برای ما نسخه می‌دهند، فردا می‌آید انجام می‌شود و ما آن‌چنان عاجز و آن‌چنان بی‌وسیله و بی‌دلیل و بی‌مایه هستیم که در مسائل علمی و اعتقادی هیچ‌کاری از دست ما برنمی‌آید! فقط آنها هستند! خب اگر این‌طور است، آقا این بساط را جمع کنید دیگر! آخر این ادعاهایی که گوش فلک را کر کرده: «علمای ما!»، «حوزه‌های علمیه ما!»، «مجامع علمی ما!»، فلان و این حرف‌ها! پس کجاست؟! و این چه نیروی اهریمنی است که از خارج می‌آید و بر افکار غلبه می‌کند و افکار را در استخدامش می‌گیرد؟! این چه نیرویی است؟! چطور شد؟! بعضی از آن ناهنجاری‌هایی را که ما در افراد می‌بینیم و افراد را متهم به گول خوردن می‌کنیم، چطور همان افکار در خیلی از ما هم هست؟! عجب! پس ما هم تحت تأثیر قرار گرفته‌ایم؟! یعنی مای بعد از 54 سال هم بله؟! مای بعد از 50 سال هم بله؟! مای بعد از خواندن این‌همه کتاب‌ها هم بله؟! این چه دشمنی است آخر باید پیدایش کنیم برویم بگردیم ببینیم این کجاست پدرش را در بیارویم! آخر این چه دشمنی است؟! این چه سازمانی است؟! این چه افرادی هستند که این‌قدر اینها قوی هستند و از آن‌طرف مرزها موج می‌فرستند و مغز ما و فکر ما را (همه را) در اختیار می‌گیرند و چشم و گوش ما را می‌بندند؟! دیگر حقایق را نمی‌فهمیم، دیگر مطالبِ راست را نمی‌فهمیم، نمی‌فهمیم که این الآن سفید است! از آن‌طرف موج فرستاده‌اند، ما الآن این را سیاه می‌بینیم! باید به خود بیاییم!