در بارۀ کتاب افق وحی

أعوذ باللَه من الشّیطان الرّجیم‌

بِسمِ اللَه الرَّحمَنِ الرَّحیم‌

الحَمدُ لِلّه ربِّ العالَمینَ

و الصّلاة و السّلامُ على سیّدنا و نبیّنا أبى‌القاسمِ محمَّدٍ

و علَى آلِهِ الطیّبین الطّاهرین‌ و اللعنة علَى أعدائِهم أجمَعینَ‌

توضیحاتی در باره تألیف کتاب افق وحی

اجازه‌اش (کتاب افق وحی) خیلی دیر آمده بود؛ بعد معلوم شد که ـ بعضی‌ها که پیگیر بودند ـ ارشاد به اینها گفته بود که ما کتاب‌های ایشان¹ را و کتاب‌های پدرشان را باید کلمه به کلمه بخوانیم تا بعد اجازه بدهیم! یکی کتاب‌های خود ایشان و یکی پدر ایشان! گفتیم: عیب ندارد بخوانند! بیشتر استفاده [می‌کنند]. ما برای خواندن نوشتیم و می‌نویسیم، نه برای همین طور روی طاقچه گذاشتن! همه باید بخوانند، همه باید مطلب دستشان بیاید. این‌طور هم که نمی‌شود.

من جداً عرض می‌کنم، قسم می‌خورم که مطالبی را که می‌گویم یا می‌نویسم برای طیف خاصی نمی‌گویم! برای تک‌تک افراد این جامعه می‌گویم؛ چه کاسبش، چه مهندسش، چه دکترش، چه مجتهدش، چه افراد عادی‌اش، چه نظامی‌اش، چه انتظامی‌اش، چه ارتشی، چه سپاهی، چه بسیجی، چه امنیتی، همۀ افراد، هر کسی که اسم آدمی و انسان، این حیوان ناطق، بر او صادق است این مطالب برای اوست و هیچ اختصاص به طیف خاصی ندارد.

و این‌طور نیست که فقط این مطالب منحصر و مختص به یک قشر خاص باشد. هر کسی که روزنه‌ای از فطرت در درونش هنوز سوسو می‌زند، او می‌تواند مخاطب این افکار ما باشد، می‌تواند مخاطب این مطالب باشد. مگر اینکه به کلی دریچه به‌واسطۀ تعلّقات و مسائل و تعیّنات و دیگر امور دنیا و نفسانیات و اینها بسته شده باشد. آن یک مطلب دیگری دارد و آن هم در همه اصناف هست، در همۀ اشکال هست.

آسیب‌شناسی نقدهای موجود نسبت به مطالب دکتر سروش

من خیلی در این قضیّه مردّد بودم که اصلاً نسبت به این مسئله، جواب بدهیم، ندهیم؟! در چه حدّی جواب بدهیم؟! و اصلاً قصدم از اول این بود که مقاله بیش از پنجاه، شصت صفحه نشود، و فقط به یک مطالبی [کلی اکتفا شود]. وقتی پاسخ بقیّۀ آقایان را دیدم، دیدم عجب! کارمان درآمد. حالا به‌جای اینکه به یک نفر بیآئیم جواب بدهیم باید به عدۀ کثیری در این زمینه جواب [بدهیم]. جواب‌هایی که خود آنها دادند هزار تا اشکال ایجاد می‌کند.