منشأ ادراکات و صور ذهنی در انسان

این قضیه، قضیۀ مهمی است که باید متوجه باشیم که این مطالبی را که ما داریم در وهلۀ اول برای [استنارۀ] خود و در وهلۀ دوم برای [اناره و هدایت] مردم بیان می‌کنیم، منبع این مطالب ما چیست؟ [اگر] به خود مراجعه کنیم می‌فهمیم که منبع اینها چیست؛ خیلی مشکل نیست. اگر دیدیم خودمان هم پای این حرف‌ها ایستاده‌ایم، [آن‌وقت می‌توانیم] یک خُرده امیدوار شویم؛ [ولی] اگر دیدیم که نه آ‌قاجان، فقط باید مردم در اینجا پای قضیه بایستند و [اما خودِ] ما نه‌خیر؛ مسئلۀ ما خیلی مهم‌تر است!

آنچه که بنده پریروز عرض کردم واقعیت‌هایی است که ما باید [از] اینها پند و درس بگیریم؛ اگر این مطالب را بنده با چشم خودم نمی‌دیدم نمی‌آمدم به شما بگویم و [بدانید که] این حرف‌ها جای دیگر نیست!

وجدان و فطرتِ مردم، معیارِ تشخیصِ حقیقت از تظاهر است

وقتی که مرحوم آقا [علامه طهرانی] از دنیا رفتند یکی از پزشکان ایشان، آقای دکتر محمّد توسّلی ـ [که] خدا حفظش کند، از دوستان صدیق و صمیمی ما است ـ در کنار من ایستاده بود و گریه می‌کرد؛ خب [حالا] ایشان چه کسی بود؟! آن شخصی بود که از نقطه‌نظر موقعیت و تخصّص خود، فرد برتری بود؛ رئیس هیئت جراحی بیمارستان و دانشگاه مشهد بود و کسی شک در موقعیت علمی ایشان و کار‌های ایشان نداشت و بالأخره فردی بود که با خیلی از افراد برخورد کرده بود [و] طرف شده بود؛ افرادی‌که خب دارای اسم و رسم و دارای نام و نشان و دارای موقعیت‌ها بودند و به بنده [مطالبی] می‌گفت که من تا به‌حال به کسی نگفته‌ام. این شخص گریه می‌کرد و عبارت ایشان به من این بود: «من دیگر بدون ایشان نمی‌توانم در ایران بمانم، [لذا] می‌گذارم می‌روم!» خب [مگر] از ایشان (علامه طهرانی) چه دیده بود که دارد این حرف را می‌زند؟ امثال ایشان خیلی به ایشان (دکتر توسلی) مراجعه کرده بودند و از نقطه‌نظر علمی، خیلی شخص درجه‌یکی بود؛ [خب] نسبت به این قضیه چه دیده بود؟!