چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟

الآن هم بنده می‌گویم: تمام اینها و تمام افراد ـ ما مِن أحدٍ فی کرةِ الأرض ـ که نسبت به مبانی یا کلمه‌کلمۀ کتاب‌ها و مطالب پدر ما ایراد دارد، بنده در اینجا اعلان مناظرۀ علمی در ملأ می‌کنم. بیایید بنشینیم و صحبت کنیم و ببینیم که مطلب از چه قرار است. چرا نپذیرفتی؟! چرا گفتی: «باشد، حالا مقاله را به ما بدهید تا در سرِ فرصت انجام بدهیم»؟! می‌آورند و جلویت می‌گذارند!

پس تمام این مدّتی که جناب‌عالی مردم را به‌سوی امام حسین دعوت می‌کردی همه دروغ بوده است! البتّه خب بله، خدا هم دست روی دست نمی‌گذارد. بالأخره جریاناتی به وجود می‌آید، تا سیه‌روی شود هرکه در او غِشّ باشد! مردم هم همه فهمیدند، همه متوّجه شدند. آنهایی که فقط کاه نخورده‌اند و یونجه نوش جان نکرده‌اند، غیر از این دو دسته، بقیّه همه فهمیدند که مطالب چیست و حقیقت کدام است. باید اینها رو شود، باید این مسائل [روشن بشود].

طلب بخشش و جبران اشتباهات خود در قبال دیگران، مصداق ورود در کشتی نجات

دنبال سفینةالنجاة امام حسین حرکت کردن همین است. یعنی تا یک دروغی به یک شخص بزرگی گفتی، فوری باید بیایی تلافی کنی؛ آن‌وقت رفته‌ای در سفینةالنجاة. اشتباه کردی؟! بسیار خب! ما [که]نمی‌گوییم شما معصوم هستید؛ شما خاک پای معصوم هم نیستید، چه برسد به معصوم! کسی این حرف را نمی‌زند. ولکن این‌مقدار که می‌توانید! رفع خطا کنید، رفع اشتباه کنید. این را که می‌توانید بگویید!

همین قضیّه برای ما هم اتفاق می‌افتد. در یک جا به‌اشتباه ما یک مسئله‌ای را مطرح می‌کنیم، بعداً اگر فهمیدیم باید برویم عذرخواهی کنیم: «آقا این قضیّه را من این‌طور شنیدم؛ این‌طور نبوده و ببخشید، معذرت می‌خواهم! از این دفعه در صحبت‌ها و سند و انتساب و واسطه، بیشتر باید دقّت کنم.» خب برای انسان اتفاق می‌افتد. برای همه هم اتّفاق افتاده، برای بزرگان هم اتفاق افتاده است. نه اینکه آنها از این [مسائل نداشته‌اند]، داشته‌اند [منتها آنها] عمل کرده‌اند. همان‌طوری ‌که قبلاً گفته‌ام اصلاً گاهی اوقات انسان عمداً در یک اشتباهی قرار می‌گیرد تا اینکه از یک نقطه عبور کند؛ اگر قرار نگیرد خب عبور نمی‌کند. همان‌جا می‌ایستد.