تفسیر علی به حق و حق به علی علیه‌السلام

تلمیذ: روی زمین...

ـ بله. سنگی که می‌زنند باید از حرم باشد. از مشعر هم نشد، نشد. فضیلت با مشعر است.

تلمیذ: دیگر جایز نیست؟

ـ نه دیگر! وقتی که آوردند دیگر اشکال ندارد. نفس اخراج حَصیٰ از حرم این اشکال دارد، اما حالا که دوباره وارد حرم شده، نه دیگر. یک کار گناهی کرده، اما....

تلمیذ: کسی که برای... وقتی هست، چه‌کار کند؟

ـ نه خب تغییر پیدا می‌کند. بله اگر آثارش را داشته باشد، خب همان استصحاب موضوع است.

تلمیذ: یعنی همزمان هم؟

ـ بله. مگر اینکه خصوصیّات تفاوت کند و آن‌وقت حکم استحاضه برایش بار می‌شود.

الآن همین قضیّه را شما ببینید. خب ما آنچه را که در شرع داریم، تهیۀ حَصاة از مشعر است. در منی هم سنگ هست. چرا پیغمبر می‌فرماید: «باید از مشعر سنگ بردارید»؟ اصلاً ما به این مسائل توجّه نداریم. فقط همین سنگ را داشته باشیم و بزنیم. حالا [اینکه] این سنگ را داریم خارج می‌کنیم [و به] عرفات می‌آوریم، حرام است. شما سنگ را دارید [خارج می‌کنید]! گرچه به نیّت زدن است، ولی بالأخره اخراج آنچه که مربوط به حرم است (اخراج الحرمیّات)، حرام است. و شما سنگ حرم را نمی‌توانید به بیرون از حرم ببرید. هر لحظۀ بقاء و استمرار وجود در خارج از حرم، حرام است. حالا به این کار نداریم. وقتی که ما در شرع داریم از مشعر سنگ را جمع کنید، چرا ما نباید به این حکم ملتزم باشیم؟! آخر این چه مرضی است که ما داریم؟ یعنی ما از شارع فهممان بیشتر است؟! تازه می‌گویند: «سنگ‌ها را بردارید، خرد کنید، ریز ریز کنید، از کوه‌های مکّه و فلان و این چیزها بردارید با خودتان بیاورید» یعنی ما از شارع فهممان بیشتر است؟! می‌گوید: «باید از مشعر انجام داد!» تمام شد. خب آدم می‌تواند بیاید، جمع بکند، همه دارند این کارها را انجام می‌دهند. خب لابد یک نکته‌ای و یک خصوصیتی در این هست. یک اثری مترتّب بر این می‌شود که آن اثر مترتّب بر سنگ حرم، غیر  از مشعر نمی‌شود. حالا مربوط به حرم است، باشد! متعلق به حرم را می‌گیرند، اما آنچه مربوط به مشعراست را ول می‌کنند.