تفسیر علی به حق و حق به علی علیه‌السلام

اگر امیرالمؤمنین در آنجا قاضی بود، [و اخلاف بین این] دو کمونیست بود؛ [کمونیستی که] اصلاً علی را که هیچ، خدای علی را هم قبول ندارند، حق را به چه کسی می‌داد؟ [علی حتماً] می‌فرمودند: «تو راست گفتی و تو دروغگو هستی! تو دروغگوی پدرسوخته هستی! تو بر باطل هستی!» [اگر آن شخص به عنوان اعتراض] بگوید: «یا علی! این که راست گفته است، خدای تو را قبول ندارد!» [علی] می‌گوید: «قبول نداشته باشد، حرفش حق است.»¹ امیرالمؤمنین این است!

ببینید آن‌وقت چه افق‌هایی در ذهن و فکرمان باز می‌شود. دیگر از این محدودیّت‌ها درمی‌آییم؛ از این محدویت‌های دست‌وپاگیر و زنجیروار که دست و پا‌های ما را به هم بسته است، خارج می‌شویم. هر جا که صدق است، در آنجا علی وجود دارد؛ [فرض کنید] در اینجا یک آدم دارد حرف راست می‌زند، کنارش علی ایستاده است. و هر کجا که دروغ است - هر کسی می‌خواهد باشد - در آنجا چه وجود دارد؟ شیطان در بغلش ایستاده است؛ بی‌بروبرگرد شیطان [آنجا هست]! چرا؟ چون علی دروغ نمی‌گوید. در جایی که دروغ است، علی نیست. در جایی که تقلّب است، علی نیست. در جایی که مکر و کلک و حیله است، علی نیست. گرچه بگوییم: ما [سمت] علی هستیم! ما شیعه‌ایم! قیافه‌مان هم نگاه کنید! مردم! ببینید! ماشاءالله! این هم قیافۀ ماست!» نه! شیطان بغل من است؛ شیطان [بغل من] ایستاده است؛ چرا؟ چون «علیٌّ مع الحقّ»؛ نه «علیٌّ مع الکذب!»، نه «علیٌّ مع الکلک!» الف و لام بیاورید عربی می‌شود دیگر! «الکلک!»، نه «علیٌّ مع الپدرسوختگی!» همه جا یک ال بیاورید عربیش می‌کنیم! نه! «علیٌّ مع الحق!»

اولیاء خدا این‌طور بودند. اولیاء خدا همیشه حق در نظرشان بود؛ کاری به رنگ و پوست و مو و ظاهر و لباس نداشتند. این شاخص بین ولیّ خدا و بین غیر ولیّ خداست! غیر ولیّ خدا نگاه می‌کند چه مصلحت است! هان! شما مگر مصلحتی بالاتر از صدق هم دارید آقاجان؟!