‌اهمیت صدق و اخلاص در جمیع شئون زندگی

یاد یک قضیه‌ای افتادم؛ قضایایی [که] واقعا متأثر [می‌کند انسان را]؛ یک بندۀ خدایی حجامت می‌کرد؛ ایشان تهران بودند؛ برای من نقل می‌کرد؛ می‌گفت که [یکی گفت] برویم قم، یکی از این آقایان را حجامت کنیم؛ گفته بودند که باید خون بدهد و حجامت کند، تا خونش یک خرده تصفیه شود؛ [چون] اگر آدم همه‌اش بخواهد بخورد، خب مریض می‌شود و مرض می‌گیرد دیگر. آن‌وقت بعد می‌رود لندن معالجه‌اش کنند! درست شد؟ کشور استعماری! [می‌گویند:] «برویم آنجا ما را معالجه کنند! استعمارگران ما را معالجه کنند!» استعمارگران! بله، این چیزها را دیگر مردم فهمیده‌اند! مردم این چیزها را دیگر فهمیده‌اند. و باید هم یک روزی می‌آمد که می‌فهمیدند. می‌بایست یک روزی بیاید، و بیشتر هم خواهند فهمید! بله، آن امام زمان ما خیلی مظلوم است! باید از این مظلومیت دربیاید. تا از این مظلومیت در نیاید، از ظهور خبری نیست! باید امام زمان ما از مظلومیت بیاید بیرون! آن‌وقت مردم بفهمند امامشان کیست! و اِلّا بلند شود بیاید، می‌‌گوییم: «نمی‌خواهد آقا! ما خودمان همه کار بلدیم!»

در همین قم یک نماز جمعه‌ای شرکت کردم، در همین قم، آن خطیب نماز جمعه که الآن مرده، می‌گفت: «امام زمان بیاید مگر چه کار می‌کند؟ همین کارهایی را می‌کند که ما می‌کنیم!» خودم با گوش خودم [شنیدم]! سَمِعْتُ بأذُنای! [می‌گفت:] «همین کارهایی را می‌کند که ما می‌کنیم!» خب ان‌شاءالله شما برقرار باشید! امام زمان هم برود پیِ کارش دیگر! برود آن دنیا! برای چی هزار و دویست سال زنده بوده؟ زنده بوده که بیاید این کارهایی را که ما می‌کنیم بکند؟! بلند شود برود دیگر! برود آن دنیا که دیگر خیالش راحت باشد! بنده با گوش خودم شنیدم؛ به نماز جمعه شرکت کرده بودم که این آقا این‌طور افاضات می‌فرمودند! خب حالا باید برود به افاضاتش حساب و کتاب پس بدهد. فعلاً رفته آن‌طرف؛ باید برود حسابش را پس بدهد. آدم نمی‌تواند هرچیزی از دهانش دربیاورد. ما نمی‌توانیم پا روی دم شیر بگذاریم! نمی‌توانیم پا روی دم شیر بگذاریم! خدا بابایمان را می‌دهد دستمان! با هرکس شوخی [می‌کنید]، با ناموس تشیع: امامت، شوخی نمی‌شود کرد! آن‌هایی که با امامت دارند ور می‌روند، بدانند که پا روی دم شیر گذاشته‌اند. حواسشان جمع باشد. پا روی دم شیر نمی‌توان گذاشت. خدا نسبت به این مسئله غیرت دارد.