إشراف ائمه و اولیاء الهی بر مسائل مختلف

الآن در دنیا مردم بر سر همین سیّاره‌هایش هنگ کرده‌اند. اخیراً یک سیّاره‌ای بدست آورده‌اند که چهارصد میلیون سال نوری فاصله دارد. تا حالا می‌گفتند ده میلیون و دوازده میلیون و خیلی هنر کرده بودند می‌گفتند یک ستاره بیست و چهار میلیون سالی را کشف کرده‌ایم. الآن با تجهیزات جدید چهارصد میلیون، چهارصد میلیون سال نوری. تازه این [که چیزی نیست، شما فرض کنید] چهارصد میلیارد [سال نوری] مگر می‌شود برای این قضیّه حدّی تعیین کرد؟! یعنی این احساسی که در این دستگاه پیدا شده و درک کرده است نوری که از آنجا آمده، فرکانسی که آمده است هر چه [که بوده] چهارصد میلیون سال پیش راه افتاده حالا تازه به اینجا رسیده است. اگر در خود همین عالم بخواهیم فکر کنیم خیلی مسائل اتّفاق می‌افتد و ممکن است اینجاها خیلی چیزهایی اتّفاق بیفتد.

تمام اینها و بالاتر در نفس امام به عنوان یک واقعیّت هست، به عنوان واقعیّت. علم به این واقعیّت در اختیار خودش است. در اختیار خودش است که در هر آنی بخواهد به این واقعیّت علم پیدا می‌شود درحالی‌که آن واقعیّت انجام می‌شود؛ نه این که اگر نخواهد [علم داشته باشد] تعطیل می‌شود. تعطیلی یعنی عدم، عدم اطّلاع یعنی عدم. اطّلاع نفسی، اطّلاع لفظی، اطّلاع صحبت و تکلم به اراده خودش است، بخواهد یا نخواهد این مسئله به این کیفیّت هست. دیگر به اندازه کافی از این طرف و آن طرف صحبت شد، إن‌شاءالله بقیّه [مطالب برای] بعداً.

معنای روایت عند فناء الصبر یأتی الفرج

تلمیذ: در روایت هست که: عندَ فَنَاءِ الصَّبرِ یَأتِی الفَرَج‌¹ یعنی باید انسان صبر کند تا صبرش تمام شود و بعد فرجی حاصل شود؟

استاد: صبر که دست خود انسان نیست. صبر یک حالتی است که در انسان هست. وقتی که انسان صبر می‌کند این دو حالت دارد ـ‌ البتّه خب نسبت به افراد متفاوت است ـ یکی اینکه در حین صبر خودش شاعر به این صبر هست که دارد صبر می‌کند و به هرجا می‌خواهد برسد برسد. یعنی مقام، مقام تسلیم است، به هرجا می‌خواهد برسد برسد. در اینجا نیازی نیست به اینکه صبر تمام شود، شاید اصلاً صبرش تمام نشود، [اما] آن عمل انجام می‌شود. آنچه که منظور حضرت در آنجا هست این است.