ضرورت نشر آثار علّامه طهرانی قدّس الله سرّه

چگونه انسان گمراه می‌شود؟

آن عالمی که خودش علم دارد، خودش قم و نجف رفته است، خودش بیست سال و بیست و پنج سال در طهران مسجد داشته است و با همه اقشار بوده است، خودش که به همه مسائل اطّلاع داشته است، آیا او درد دین نداشت؟! که شمای آخوند می‌روی بالای منبر مسجد لاله‌زار و بعد مسخره می‌کنی که «شما گرفتید و نشستید این مردم می‌روند چه می‌کنند و چه می‌کنند و شهادت می‌کنند و فلان می‌کنند.» تو فقط درد دین داری؟! او درد دین ندارد؟ او چیزی نمی‌فهمد؟ یا اینکه بالاتر از تو می‌فهمد و از پدر جد تو هم بالاتر می‌فهمد؟!

اینجا آدم به کلام امام سجاد می‌رسد «ضلَّ مَن لَیسَ لَهُ حَکیمٌ یُرشِدُهُ»‌¹ کسی که حکیمی را که ارشادش کند [نداشته باشد گمراه می‌شود]؛ این است دیگر مگر بقیّه که گمراه شدند عمامه به سر نداشتند؟! مگر در همین حوزه درس نخوانده بودند؟! مگر قم و نجف و مشهد نرفته بودند؟! چه شد گمراه شدند؟ نور باطن نداشتند، کتاب را خوانده بودند ولی مقصودشان از این کتاب چه بود؟! درس‌ها را خوانده بودند ولی هدفشان از این درسها چه بود؟! استاد دیده بودند ولی مقصدشان از اینها چه بود؟! او دنبال حق رفت، خدا نور هم در دلش انداخت می‌گوید: «بنشینید از جایتان تکان نخورید خواهید دید که چه خواهد شد.» حالا داریم با چشمان می‌بینیم که چه خواهد شد و چه شده است؟! گفتم: 

اینها مطالبی بود که می‌خواستم خدمت رفقا عرض کنم و بگویم که با هر مطلبی که منتشر می‌شود و با هر قدمی که در این زمینه برداشته می‌شود، شما بدانید که در راستای همان حرکت و مسیر قرار گرفتید؛ دیگر واضح‌تر از این بگویم! 

افشای سرّی از اواخر عمر علامه 

در اواخر عمر مرحوم آقا ـ بگذارید این سر را فاش کنم ـ یک جریانی اتفاق افتاد که به ایشان گفته شد ـ حالا بیشتر از این توضیح نمی‌دهم ـ که کار ایشان مورد امضای حضرت قرار گرفت و فرمودند: