اهمیت عمل بر اساس ظاهر

امیرالمؤمنین طبق همین قانون، پیش شریح قاضی رفت! ائمّه طبق همان قوانینی که بود به محاکم می‌رفتند و محاکمه می‌کردند. یعنی [مردم] گاهی ایشان را می‌بردند‌، اصلاً ایشان را می‌بردند [اقامه دعوا] می‌کردند! آن محاکم در آن زمان به اصطلاح محاکم ظلم بوده است. در زمان حکومت امیرالمؤمنین دعوایی بوده، حضرت فرمودند: « بلند شوید برویم» و آمدند و [به محکمه] رفتند. یک قضیّه‌ای بوده که همه هم می‌دانند.¹

اگر این آقا در آن موقع همان مجرای صحیح را می‌رفت، این جا دیگر به این محذور گرفتار نمی‌شد و چه‌بسا قانون در حق او انجام می‌شد و می‌بایستی هم انجام بشود. باید قانون در حق او انجام بشود. چرا؟! چون قانون برای همه است؛ قانون برای همه است. قانون استثناء ندارد؛ قانون استثناء ندارد. اگر قانون حق است، برای همه است؛ اگر قانون ظلم است، برای همه است. اینکه یک نفر بیاید و از موقعیت خود بخواهد [استفاده کند و] جلوی آن را بگیرد؛ چرا شما جلوی این را نسبت به دیگران نمی‌گیرید؟! درحالتی‌ که این جرمی ‌که مِن‌باب مثال پیدا شده است، خیلی‌ها ممکن است همین جرم را انجام بدهند؛ خب برو جلوی آنها را هم بگیر!

یک شخصی از اطبای چشم مشهد است ـ عمل پیوند قرنیه و اینها می‌کند، از شاگردان آن دوست‌مان آقای دکتر سجادی و اینها است ـ خودش به من می‌گفت که: «ما راجع به پیوند قرنیه سؤال کردیم، گفتند اشکال ندارد. سابق که ما از خود آقای خمینی هم سوال کردیم، به آنها گفته بودند که عیب ندارد. منتهی خب طوری نباشد که مشخص بشود [و افراد مطلع بشوند]. بالأخره آن مصیبت زدگان طبعا شاید ناراحت بشوند؛ ولی اگر نتوانستید که به سهولت و راحتی تحصیل کنید؛ عیب ندارد مثلاً از افرادی که آنها تازه فوت کردند، می‌توانید شما قرنیه آنها را بردارید. ـ می‌گفت: ـ ما هم بر‌ همین اساس عمل می‌کردیم.» شاگرد ایشان به من می‌گفت که یکی از علمای مشهد با این قضیّه مخالفت می‌کرد و می‌گفت: «حرام است. انسان برود از میت پیوند عضو بکند؛ باید برود از خارج این طرف و آن طرف به دست ‌آورد.»