در این سخنرانی ارزشمند علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی (رضوان الله علیه) می‌فرمایند امام سجاد (ع) خداوند را به خاطر سرعت اجابت دعای بنده اش ستایش می‌کند هرچند بندۀ خداوند در اجابت دعوت خدا کُند اند. همچنین خداوند را برای عطای بی‌درنگش حمد می‌کند با وجود اینکه بنده هنگام قرض خواستن خدا (انفاق) بخیل است. ایشان این تضاد را نشانۀ اوج رحمت و لطف الهی می‌دانند که با وجود غنای مطلق، خود را نیازمند بنده نشان می‌دهد تا او را به انفاق و کمال ترغیب کند. در ادامه حضرت علامه با شرح فقرات بعدی دعا، بر دسترسی آسان و بی‌واسطۀ بنده به خداوند در هر زمان و مکان، بیهودگی امید بستن به غیر او، و محبت ورزیدن خداوند به بنده اش تأکید می‌کند. ایشان توضیح می‌دهند که نهایت این رحمت در حلم خداوند تجلی می‌یابد که با وجود گناهان بنده، چنان با او رفتار می‌کند که گویی گناهی نکرده است.