در فراز «نَوَّهتَ بِاسْمي كَبِيراً» از دعای ابوحمزه ثمالی، امام سجاد علیه‌السلام از حقیقتی پرده برمی‌دارد که بسیاری از سالکان از آن غافل‌اند: اینکه شهرت حقیقی در اختیار خداوند است و اگر کسی به مقام قرب رسید، شهرت او انعکاسی از حقیقت وجودی او خواهد بود. در این سخنرانی ارزشمند حضرت آیةالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدّس سرّه) با شرح دقیق این فراز از دعای امام سجاد، ضمن تبیین مرز میان شهرت الهی و شهرت‌طلبی نفسانی، به آثار تکوینی اعمال انسان بر نفس و بدن مثالی می‌پردازند. ایشان با ذکر حکایاتی از بزرگان، مسئله تأثیر باطنی گناه و گفتار ناپاک را بررسی کرده و حقیقت حضور در «وادی‌السلام» را نیز از نگاه عرفانی شرح می‌دهند.