هو‌العالم. «ولایت» به معنای قرب و نزدیکی سرّ و ذات یک وجود نسبت به وجود دیگر است؛ چه این حقیقت در خدای متعال نسبت به بندگان باشد و یا بنده نسبت به خدای متعال، در هر دو ولایت صدق می‌کند. بالاترین و عالی‌ترین و راقی‌ترین مرتبۀ ولایت، فناء ذاتی بنده در ذات پروردگار است که پس از آن، مرحلۀ بقاء باللَه با جمیع اسماء و صفات اوست که از میان اولیای الهی و عرفاء باللَه، فقط چهارده معصوم به آن وسعت و ظرفیّت جامع‌الاطراف رسیده‌اند و حائز مقام امامت ـ چه قبل از خلقت خود و چه پس از آن ـ گشته‌اند.

این مطلب در ضمن مقاله‌ای عن‌قریبٍ به رؤیت خواهد رسید و نیز مرحوم والد [علامه طهرانی] رضوان‌اللَه‌علیه در جلد 5 امام شناسی، مطالبی عرشی و تامّ ذکر فرموده‌اند؛ به آنجا مراجعه شود.