سلام‌علیکم و رحمة‌الله؛

متأسفانه کاهلی و جهل بنده، سبب تأخیر در ارسال این نامه شد. حقیر چندی پیش از شما طلب ارشاد کرده بودم و شما منت نهاده و در نامۀ شماره (…) مورخۀ …… به این حقیر اوامری فرمودید. حقیر گرچه ادعای جامۀ عمل پوشاندن به منویاتِ این دستورات را ندارم، ولی طالب ادامۀ ارشادات از حضرت‌عالی می‌باشم.

خطورات بدم خیلی بهتر شده و گاهی حالاتی توحیدی به من دست می‌دهد که همه‌چیز را از غیر خود می‌دانم و بالکُل علاقه‌ام به حشر و نشر با مردم (و لو ابرارشان) کم شده است؛ گرچه بسیار حساس شده‌ام و نسبت به برخی رفقا و در مواردی غیر رفقا، احساس محبت بسیار شدیدی می‌کنم.

هنوز مملو از پستی، ناجوانمردی، راحت‌طلبی، خودپرستی و... می‌باشم. احساس می‌کنم در حد زیادی فرعونیتم افزایش یافته است.

امیدوارم حقیر زیاد باعث تکدر خاطر شما نشده باشم.

از صمیم قلب برایتان آرزوی موفقیت و سلامتی دارم.